Słowa Ewangelii według Świętego Jana (J 2, 13 - 22):

Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus przybył do Jerozolimy. W świątyni zastał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie.

Wówczas, sporządziwszy sobie bicz ze sznurów, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: «Zabierzcie to stąd i z domu mego Ojca nie róbcie targowiska!» Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: «Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie».

W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: «Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?» Jezus dał im taką odpowiedź: «Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo».

Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?».

On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.

Komentarz do Ewangelii:

Święto Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej przypomina nam, że Kościół to nie tylko mury i kamienie, lecz wspólnota ludzi zjednoczonych w Chrystusie. Bazylika Laterańska -katedra papieża, „matka i głowa wszystkich kościołów świata” - jest symbolem jedności całego Kościoła. Dzisiejsza Ewangelia o oczyszczeniu świątyni (J 2,13 - 22) pomaga nam zrozumieć, czym naprawdę jest świątynia Boga i jakie miejsce zajmuje w niej każdy z nas.

Ewangelista Jan umieszcza scenę oczyszczenia świątyni na początku działalności Jezusa. Wchodząc do świątyni jerozolimskiej, Jezus widzi handel i wymianę pieniędzy – znaki wiary sprowadzonej do interesu. Jego gwałtowna reakcja nie jest wybuchem gniewu, lecz prorockim gestem: Jezus przywraca świątyni jej prawdziwy sens – miejsce spotkania człowieka z Bogiem. Słowa: „Nie róbcie z domu mego Ojca targowiska” odsłaniają Jego szczególną relację z Bogiem. Jezus objawia się jako Syn, Który przyszedł, by odnowić kult w duchu i prawdzie.

Kiedy Żydzi domagają się znaku, Jezus odpowiada: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo”. Oni myślą o murach Jerozolimy, On mówi o swoim ciele. Jezus zapowiada swoją śmierć i zmartwychwstanie, przez które stanie się nową świątynią, nowym miejscem obecności Boga w świecie. Odtąd nie kamienne mury, lecz Jego Ciało – Kościół – będzie żywą świątynią Ducha Świętego.

Uczniowie zrozumieli sens tych słów dopiero po zmartwychwstaniu: „Uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus”. Dopiero w świetle Paschy widać, że prawdziwy kult nie polega na ofiarach i rytuałach, lecz na zjednoczeniu z Jezusem – Tym, który oddał życie za nas.

Święto Bazyliki Laterańskiej jest więc okazją, by spojrzeć w głąb naszego życia duchowego. Każdy z nas jest świątynią Boga, w której On pragnie zamieszkać. Jezus przychodzi, by oczyścić tę świątynię z tego, co ją zanieczyszcza: egoizmu, pychy, obojętności. Oczyszczenie nie jest karą, lecz drogą do odnowy – do tego, by nasze serca stały się naprawdę domem Ojca.

To święto przypomina też, że Kościół jest wspólnotą żywych kamieni zbudowanych na fundamencie Chrystusa. Bazylika Laterańska jest zewnętrznym znakiem tej duchowej rzeczywistości – symbolem jedności Kościoła, który trwa w wierze apostolskiej i w komunii z biskupem Rzymu.

Wspominając poświęcenie tej najstarszej bazyliki chrześcijaństwa, warto zapytać: jak wygląda świątynia mojego serca? Czy jest w niej miejsce dla Boga, czy raczej została zapełniona tym, co doczesne, hałaśliwe i obojętne? Jezus wchodzi także w nasze wnętrze, by je oczyścić. To nie jest łatwy proces – czasem wymaga przewrócenia stołów przyzwyczajeń, usunięcia „kupców” egoizmu czy pychy. Ale tylko wtedy świątynia naszego życia staje się prawdziwie Jego domem.

Świątynia, którą jest Kościół, nie może istnieć bez modlitwy, sakramentów i służby. To one czynią ją żywą. Każdy gest miłości, przebaczenia, troski o drugiego człowieka jest jak kamień wznoszący duchową bazylikę. Tam, gdzie jest miłość – tam mieszka Bóg.

Bazylika Laterańska – choć zbudowana z marmuru – przetrwała wieki dzięki wierze ludzi. Jednak Kościół żywy, obecny w naszych sercach, potrzebuje codziennego odnawiania. Niech więc dzisiejsze święto stanie się dla nas zaproszeniem, byśmy pozwolili Chrystusowi na nowo w nas zamieszkać. A nasze życie będzie miejscem Jego obecności – przestrzenią, w której inni mogą Go spotkać.

Niech dzisiejsza uroczystość umacnia w nas świadomość, że Chrystus jest prawdziwą Świątynią, a my – przez chrzest i wiarę – stanowimy jej żywą część. Przyzywając wstawiennictwa Maryi, Matki Kościoła, prośmy, aby nasze serca były oczyszczone i otwarte, by Bóg mógł w nich zamieszkać, a my sami stawali się znakiem Jego obecności w świecie.