Słowa Ewangelii według św. Łukasza (Łk 2, 22 - 40):

Gdy upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, Rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby przedstawić Go Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: «Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu». Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego.
A żył w Jeruzalem człowiek imieniem Symeon. Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekujący pociechy Izraela; a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Z natchnienia więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił:«Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju,według Twojego słowa.Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie,które przygotowałeś wobec wszystkich narodów:światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela».A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: «Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą - a Twoją duszę miecz przeniknie - aby na jaw wyszły zamysły serc wielu».
Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już sobie osiemdziesiąt cztery lata. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jeruzalem.
A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta - Nazaretu.Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.

Komentarz do Ewangelii:

Święto Świętej Rodziny wskazuje nam na tajemnicę miłości Bożej i ludzkiej, która ukształtowała i ożywiła wspólnotę Maryi, Józefa i Dzieciątka Jezus.

Według zamysłu Bożego rodzina opiera się na jedności małżeńskiej mężczyzny i kobiety, z otwarciem na dzieci. Choć zjednoczenie Maryi i Józefa było szczególne – przeżywali swój związek małżeński w sposób dziewiczy, zgodnie z wolą Boga – to nie brakowało im żadnej z istotnych wartości, które składają się na chrześcijańskie małżeństwo i rodzinę.

Jezus, Maryja i Józef utworzyli rodzinę zgodnie z wolą Bożą. Dziewica Maryja została wybrana przez Boga na Matkę Mesjasza. Choć była zaręczona z Józefem, nie poczęła swego dziecka Jezusa za sprawą mężczyzny. Moc Boża, dzieło Ducha Świętego, zrodziła w Jej łonie wcielonego Syna Bożego.

Anioł nakazał Józefowi, narzeczonemu Maryi, aby wziął Ją za żonę. Jednocześnie został mianowany prawnym ojcem Jezusa. Bóg dał Józefowi wszelkie prawa, jakie ma ziemski ojciec nad swoim dzieckiem. A Józef z miłością opiekował się Dzieciątkiem Jezus. W dzisiejszej Ewangelii Maryja i Józef wypełniają nakazany przez prawo i obowiązek przyniesienia Dzieciątka do Jerozolimy, aby poświęcić Je Panu. Jezus, jako Syn Boży, faktycznie byłby z tego wyłączony (bo jako Bóg był od zawsze całkowicie oddany woli swego Niebieskiego Ojca, a jako człowiek od poczęcia), ale przyjął to z solidarności z ludźmi, którzy podlegają obowiązkowi prawnemu, przy pomocy swoich rodziców.

Istotą miłości małżeńskiej między małżonkami jest ich wzajemne oddanie w miłości. Małżonkowie obdarowują się wzajemnie darem i czynią to w sposób nieodwołalny. Zwykle to oddanie wyraża się także poprzez zjednoczenie seksualne. W małżeństwie Maryi i Józefa nie było takiego związku seksualnego; nie należy jednak postrzegać tego jako wady, ale raczej jako wyraz ich wyjątkowego powołania. Boży Duch Święty zjednoczył ich oboje i dał sobie nawzajem w prawdziwie duchowej miłości. Dlatego w inny sposób dokonali daru z siebie w miłości, bez seksualnego wyrazu swojej osobowej jedności. A jednak Józef w pełni zaakceptował Maryję jako swoją żonę, a Ona w pełni zaakceptowała Józefa jako swojego męża. Sam Bóg przeznaczył ich dla siebie nawzajem, aby mogli się wspierać i obdarzać Dzieciątko Jezus matczyną i ojcowską miłością.

Czy wszystko w tej rodzinie było po prostu szczęściem? Czy nie było żadnych trudności, prób, cierpień? Tak, były i to w niemałej liczbie! Pomyślcie tylko o deprywacji i wykluczeniu podczas poszukiwania schronienia, ubóstwie narodzin w stajni w Betlejem, rozkazie króla Heroda dotyczącym zabicia Nowonarodzonego i innych dzieci w okolicy i ucieczce do Egiptu i wielu innych rzeczach. Ale w jaki sposób Maryja i Józef poradzili sobie z tymi problemami i wyzwaniami? Ich odpowiedzią była podwójna lojalność: całkowicie oddali się Bożym drogom, nawet tam, gdzie wydawały im się ciemne i praktykowali posłuszeństwo wiary. Ale nawet jako małżeństwo wspierali się nawzajem we wszystkich trudnościach.

Wszędzie tam, gdzie rzeczywistość małżeńska i rodzinna boryka się z wieloma problemami, szukamy wzorców udanego małżeństwa i rodziny. Święta Rodzina jest jedną z takich osób. Wszystkich w Tej Rodzinie łączyła miłość. Ukierunkowali się razem zgodnie z wolą Bożą. Tam, gdzie człowiek to czyni, gdzie na pierwszym miejscu stawia Boga, człowiek, co zaskakujące, nie traci nic. Wręcz przeciwnie: odnajduje spokój i właściwe relacje z bliźnimi.

Święta Rodzina daje nam o tym wielkie świadectwo. Chcemy prosić Maryję i Józefa o wstawiennictwo u Jezusa. Niech z miłością troszczy się o wszystkie rodziny, bo Sam w jednej się wychował.