Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 28, 8 - 15):

Gdy anioł przemówił do niewiast, one pospiesznie oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i pobiegły oznajmić to Jego uczniom.

A oto Jezus stanął przed nimi, mówiąc: «Witajcie!». One podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon. A Jezus rzekł do nich: «Nie bójcie się! Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech udadzą się do Galilei, tam Mnie zobaczą».

Gdy one były w drodze, niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co zaszło. Ci zebrali się ze starszymi, a po naradzie dali żołnierzom sporo pieniędzy i rzekli: «Rozpowiadajcie tak: Jego uczniowie przyszli w nocy i wykradli Go, gdy spaliśmy. A gdyby to doszło do uszu namiestnika, my z nim pomówimy i wybawimy was z kłopotu».

Ci więc wzięli pieniądze i uczynili, jak ich pouczono. I tak rozniosła się ta pogłoska między Żydami, i trwa aż do dnia dzisiejszego.

::news{"type":"see-also","item":"62874"}

Komentarz do Ewangelii:

Możemy dziś przeczytać o dwóch odmiennych reakcjach na wydarzenie zmartwychwstania Jezusa. Z jednej strony widzimy kobiety, które z radością przyjmują orędzie o pustym grobie i spotykają Zmartwychwstałego. Z drugiej strony pojawia się próba ukrycia prawdy o tym wydarzeniu. Ewangelista zestawia te dwie postawy, aby pokazać, że wobec tajemnicy Zmartwychwstania człowiek zawsze musi dokonać wyboru: uwierzyć lub odrzucić Prawdę.

Kobiety słyszą słowa anioła i opuszczają grób „z bojaźnią i wielką radością”. Ewangelista oddaje w ten sposób naturalną reakcję człowieka wobec działania Boga. Spotkanie z tajemnicą Bożej mocy rodzi zarówno zdumienie, jak i radość. Kobiety nie zatrzymują jednak tej wiadomości dla siebie – biegną, aby przekazać ją uczniom.

W drodze spotykają samego Jezusa. Jego pierwsze słowo brzmi: „Witajcie!”. Spotkanie ze Zmartwychwstałym przemienia lęk w radość i daje uczniom nowe światło. Kobiety oddają Mu pokłon, uznając w Nim Pana i Zbawiciela.

Jezus powtarza słowa anioła: „Nie bójcie się”. To zdanie często pojawia się w Piśmie Świętym w momentach szczególnej Bożej interwencji. Zmartwychwstanie Chrystusa przynosi człowiekowi nową nadzieję – Bóg jest silniejszy niż śmierć, grzech i wszelkie ludzkie lęki.

Jednocześnie Jezus posyła kobiety do uczniów z konkretnym zadaniem: mają przekazać im wiadomość i zapowiedzieć spotkanie w Galilei. W ten sposób stają się one pierwszymi zwiastunkami dobrej nowiny o zmartwychwstaniu.

Druga część fragmentu ukazuje zupełnie inną reakcję na wydarzenia przy grobie. Strażnicy, którzy byli świadkami niezwykłych zjawisk, udają się do arcykapłanów i opowiadają o tym, co się wydarzyło. Zamiast jednak przyjąć prawdę, przywódcy religijni podejmują próbę jej ukrycia.

Ewangelista opisuje, że przekupują żołnierzy, aby rozpowiadali, iż uczniowie wykradli ciało Jezusa. Ta scena pokazuje dramat człowieka, który mimo znaków i świadectw nie chce przyjąć Prawdy. Zamiast otworzyć się na działanie Boga, wybiera drogę manipulacji i kłamstwa.

Mateusz zestawia ze sobą dwie postawy: wiarę kobiet i niewiarę tych, którzy próbują ukryć Prawdę. W ten sposób Ewangelia ukazuje, że Zmartwychwstanie nie zmusza nikogo do wiary. Człowiek zawsze pozostaje wolny – może przyjąć Prawdę albo ją odrzucić.

Jednocześnie Ewangelista pokazuje, że mimo prób ukrycia prawdy orędzie o Zmartwychwstaniu rozchodzi się dalej. Dobra Nowina nie może zostać zatrzymana.

Ten fragment Ewangelii przypomina, że wiara w Zmartwychwstanie nie jest tylko przekonaniem o wydarzeniu z przeszłości. Jest przede wszystkim zaproszeniem do osobistego spotkania ze Zmartwychwstałym i do dawania świadectwa o Nim.

Każdy chrześcijanin staje wobec podobnego wyboru jak bohaterowie tej Ewangelii: czy przyjąć Prawdę o zwycięstwie Chrystusa nad śmiercią i pozwolić jej przemieniać życie, czy też pozostać obojętnym, wobec tego Wydarzenia.

Poranek Zmartwychwstania przypomina nam, że prawda o Chrystusie nie może zostać ukryta. Z pustego Grobu rodzi się nadzieja, która rozchodzi się po świecie i dociera do kolejnych pokoleń wierzących.