Gdyby ktoś kilka lat temu powiedział mi, że zostanę koordynatorką wolontariatu, pewnie zapytałabym: „A czy to się leczy?”. Bo ja naprawdę nie planowałam takiej kariery.

Bezpieczeństwo to wspólna sprawa, a Biłgoraj właśnie zyskał nową linię wsparcia. PCK stawia na profesjonalizm wolontariuszy, którzy będą gotowi do działania w najtrudniejszych momentach – od klęsk żywiołowych po zdarzenia losowe.

Nazywam się Helena. Mam sześćdziesiąt osiem lat i całe życie mieszkam na wsi. Tu się urodziłam, tu wychowałam dzieci, tu pochowałam męża. Zawsze mówiło się, że na wsi wszyscy się znają. I to prawda – znamy swoje nazwiska, pola, historie sprzed lat. Ale w ostatnich latach zauważyłam, że coś się zmieniło. Każdy zajęty swoim życiem. Młodzi do pracy w mieście, starsi coraz częściej sami w domach. Coraz mniej rozmów przez płot. Coraz więcej ciszy. Najbardziej bolało mnie to, że przestaliśmy się odwiedzać tak po prostu. Bez okazji.

Nie zaczynałem jako lider. Zaczynałem jako ktoś, kto po prostu chciał pomóc. Przyszedłem na jedną akcję - zbiórkę żywności w zimny, listopadowy weekend. Dostałem identyfikator, krótki instruktaż i miejsce przy wejściu do sklepu. Myślałem, że to będzie jednorazowe.

Nie planowałam zostać bohaterką czyjegoś życia. Wyszłam tylko wyrzucić śmieci. Na klatce schodowej spotkałam panią Zofię z trzeciego piętra - drobną, lekko zgarbioną kobietę, która bezradnie trzymała w rękach ciężką torbę z zakupami.„Pomoże mi pani?” - zapytała cicho, jakby przepraszała, że w ogóle istnieje.