Gdzie naprawdę zaczyna się szczęście?

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 5, 1 - 12a):

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami:

«Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.

Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.

Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.

Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie».

Komentarz do Ewangelii:

Jakie jest główne przesłanie tego, co Jezus nam głosił? Na czym polega Jego Dobra Nowina? W jaki sposób istota chrześcijaństwa objawia się w sposób niezrównany?

To nie Boże przykazania są najważniejsze, jakkolwiek ważne by nie były. Królestwo Niebieskie to przede wszystkim wielka obietnica, to znaczy Boża obietnica, Boskie przyrzeczenie i zapewnienie, które spełni się w nas, jeśli będziemy otwarci i chłonni w sercu.

Fragment Mt 5,1–12a otwiera Kazanie na Górze, które stanowi serce nauczania Jezusa w Ewangelii Mateusza i program życia dla wspólnoty uczniów. Umiejscowienie sceny „na górze” ma znaczenie teologiczne: w tradycji biblijnej góra jest przestrzenią objawienia Boga, a Mateusz świadomie nawiązuje do doświadczenia Synaju. Jezus jawi się jako nowy Mojżesz, który nie przekazuje jedynie nowego prawa, lecz objawia ostateczny sens Bożej woli. Jego nauczanie nie jest skierowane do elit religijnych, lecz do uczniów i tłumów, co podkreśla powszechny charakter zaproszenia do Królestwa Niebieskiego.

Centralnym elementem perykopy są błogosławieństwa, które nie mają formy nakazów, ale obietnic. Użyte przez Ewangelistę słowo makarioi wskazuje na stan głębokiego, trwałego szczęścia wynikającego z relacji z Bogiem, a nie z zewnętrznych okoliczności. Jezus objawia paradoksalną logikę Królestwa: za błogosławionych uznaje tych, których świat często postrzega jako przegranych - ubogich w duchu, płaczących, cichych czy prześladowanych. W ten sposób Ewangelia demaskuje fałszywe kryteria sukcesu i proponuje nową hierarchię wartości.

„Ubodzy w duchu” stanowią fundament całej listy błogosławieństw. Nie chodzi tu wyłącznie o ubóstwo materialne, lecz o postawę wewnętrznej wolności i całkowitego zawierzenia Bogu. Jest to wezwanie do nawrócenia z postawy samowystarczalności ku postawie dziecka, które wszystko otrzymuje od Ojca. Podobnie „płaczący” i „cisi” nie są biernymi ofiarami losu, lecz ludźmi, którzy nie odpowiadają przemocą na przemoc, lecz powierzają swoje życie Bożej sprawiedliwości.

Szczególne miejsce zajmuje błogosławieństwo tych, którzy „łakną i pragną sprawiedliwości”. W sensie biblijnym sprawiedliwość oznacza wierność Przymierzu i życie zgodne z wolą Boga. Jezus obiecuje nasycenie tym, którzy nie godzą się na kompromis ze złem i niesprawiedliwością. W perspektywie pastoralnej jest to wezwanie do zaangażowanej wiary, która wyraża się w trosce o godność człowieka, prawdę i miłosierdzie.

Miłosierni, czystego serca i wprowadzający pokój ukazują pozytywny wymiar życia ucznia. Są to postawy aktywne, budujące wspólnotę i przywracające relacje. Obietnica „oglądania Boga” wskazuje na ostateczny cel życia chrześcijańskiego – komunię z Bogiem – która zaczyna się już teraz przez życie w prawdzie i miłości. Określenie „synowie Boży” nadane czyniącym pokój podkreśla, że naśladowanie Boga realizuje się przede wszystkim w relacjach międzyludzkich.

Ostatnie błogosławieństwa dotyczą prześladowanych z powodu sprawiedliwości i z powodu Chrystusa. Jezus realistycznie ukazuje, że wierność Ewangelii może prowadzić do odrzucenia i cierpienia. Jednocześnie nadaje temu doświadczeniu sens zbawczy, wpisując uczniów w tradycję proroków i zapowiadając im udział w Królestwie Niebieskim. W tych słowach wybrzmiewa nadzieja dla wspólnot doświadczających trudności, niezrozumienia czy marginalizacji.

Mt 5,1 - 12a ukazuje zatem błogosławieństwa jako duchowy portret ucznia i objawienie serca samego Chrystusa. Nie są one jedynie ideałem moralnym, lecz drogą życia, która prowadzi przez krzyż ku prawdziwemu szczęściu. Dla Kościoła i duszpasterstwa pozostają one nieustannym wezwaniem do wierności Ewangelii, odwagi w świadectwie oraz budowania wspólnoty opartej na miłości, miłosierdziu i nadziei Królestwa Bożego.

Niech Matka Boża, Maryja, poprzez swoje wstawiennictwo u Boga, pozwoli nam dostrzec „nowy sposób życia”, który objawia nam Jezus Chrystus, jako coś, do czego warto dążyć. Tak, Bóg naprawdę pragnie naszego dobra; niczego nam nie odmawia, lecz pragnie obdarzyć nas obfitością dobra. Ponieważ wie, jak możemy być prawdziwie zbawieni, zaprasza nas do naśladowania Jego Syna, Jezusa Chrystusa, w miłości!