Komentarz do Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 4, 12 - 23):

Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu ziem Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: «Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło».

Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie».

Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, Jezus ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi». Oni natychmiast, zostawiwszy sieci, poszli za Nim.

A idąc stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci: Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim.

I obchodził Jezus całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.

Komentarz do Ewangelii:

Czytany dziś fragment (Mt 4,12 - 23) stanowi programowy opis początku publicznej działalności Jezusa i zarazem klucz do zrozumienia całej Ewangelii Mateusza. Ewangelista ukazuje, że misja Jezusa nie rodzi się w próżni, lecz wpisuje się w konkretną historię zbawienia, naznaczoną zarówno wiernością Boga, jak i ludzką słabością.

Narracja rozpoczyna się od wzmianki o uwięzieniu Jana Chrzciciela. Wydarzenie to ma znaczenie nie tylko historyczne, lecz także teologiczne: kończy się czas bezpośredniego przygotowania, a rozpoczyna czas wypełnienia. Jezus nie wycofuje się wobec zagrożenia, lecz idzie do Galilei – regionu peryferyjnego, często postrzeganego jako religijnie i kulturowo niejednorodny. Już ten gest ukazuje pastoralną logikę działania Boga: zbawienie rozpoczyna się tam, gdzie ludzie doświadczają marginalizacji i ciemności.

Mateusz interpretuje zamieszkanie Jezusa w Kafarnaum jako wypełnienie proroctwa Izajasza o świetle, które wschodzi nad ziemią Zabulona i Neftalego. Egzegetycznie podkreśla to ciągłość między Starym a Nowym Testamentem: Jezus nie znosi wcześniejszych obietnic, lecz je realizuje. Duszpastersko tekst przypomina, że Bóg jest wierny swojemu słowu, nawet jeśli jego spełnienie przychodzi w sposób nieoczekiwany i w miejscach uznawanych za drugorzędne.

Centralnym momentem perykopy jest pierwsze publiczne orędzie Jezusa: „Nawracajcie się, albowiem bliskie jest Królestwo Niebieskie”. Wezwanie do nawrócenia nie jest groźbą, lecz zaproszeniem do zmiany myślenia i życia w obliczu bliskości Boga. W perspektywie pastoralnej istotne jest to, że nawrócenie nie jest jednorazowym aktem, lecz procesem odpowiedzi na Boże panowanie, które już się urzeczywistnia w Osobie Jezusa.

Opis powołania pierwszych uczniów ukazuje dynamikę uczniostwa. Jezus sam wychodzi z inicjatywą, a Jego wezwanie jest proste i radykalne: „Pójdźcie za Mną”. Odpowiedź uczniów, natychmiastowa i bez zastrzeżeń, ukazuje istotę chrześcijańskiego powołania jako zaufania osobie Chrystusa bardziej niż własnym zabezpieczeniom. Tekst ten stawia pytanie o gotowość współczesnych uczniów do zostawienia tego, co znane i bezpieczne, by wejść w przestrzeń misji.

Określenie „rybacy ludzi” wskazuje na misyjny charakter uczniostwa. Uczeń nie zostaje powołany wyłącznie dla własnego uświęcenia, lecz po to, by uczestniczyć w dziele zbawienia innych. Kościół, idąc za wzorem pierwszych uczniów, nie może zamykać się w sobie, ale jest posłany do świata, by prowadzić ludzi do spotkania z Chrystusem.

Ostatni werset perykopy syntetycznie ukazuje działalność Jezusa: nauczanie, głoszenie Ewangelii Królestwa i uzdrawianie. Ten potrójny wymiar ma istotne znaczenie pastoralne: autentyczna posługa Kościoła łączy wierne głoszenie słowa, troskę o wiarę i konkretne czyny miłosierdzia. Ewangelia nie jest ideą oderwaną od życia, lecz mocą, która przemienia całego człowieka – duchowo, moralnie i egzystencjalnie.

Mt 4,12 - 23 ukazuje zatem Jezusa jako Mesjasza, który przynosi światło w ciemności, wzywa do nawrócenia i tworzy wspólnotę uczniów zdolnych kontynuować Jego misję. Dla Kościoła tekst ten pozostaje nieustannym wezwaniem do wierności Ewangelii, odwagi w głoszeniu Królestwa Bożego i gotowości do towarzyszenia ludziom tam, gdzie najbardziej potrzebują światła i nadziei.

Jezus Chrystus przyszedł jako Światło Narodów. Światło zajaśnieje również w naszych sercach, gdy wytrwamy w wierze i będziemy dawać świadectwo prawdzie w miłości. Niech wstawiennictwo świętych zawsze nam towarzyszy. Wzywajmy szczególnie Najświętszą Maryję Pannę i świętego Józefa, abyśmy wzrastali w jedności wiary i więzi miłości, a tym samym dawali nadzieję tym, którzy wciąż poszukują.