Świętość - droga błogosławieństw. Komentarz do Ewangelii na Uroczystość Wszystkich Świętych

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza (Mt 5, 1-12a):

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami:

«Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.

Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.

Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.

Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie».

Komentarz do Ewnagelii:

Uroczystość Wszystkich Świętych kieruje naszą uwagę ku tym, którzy osiągnęli już pełnię życia w Bogu. Wspominamy nie tylko świętych oficjalnie kanonizowanych i beatyfikowanych, ale także niezliczone rzesze ludzi, których imiona nie zostały zapisane w kalendarzu liturgicznym, a którzy swoim życiem odpowiedzieli na Boże powołanie. Ewangelia o ośmiu błogosławieństwach doskonale wpisuje się w treść tej uroczystości, ponieważ ukazuje drogę prowadzącą do świętości. Jezus przedstawia w niej nie tyle ideał niedostępny dla zwykłego człowieka, ile konkretny sposób życia, do którego zaproszony jest każdy uczeń.

Scena rozpoczyna się od wejścia Jezusa na górę. W tradycji biblijnej góra jest miejscem spotkania z Bogiem i objawienia Jego woli. Jezus zasiada, a uczniowie gromadzą się wokół Niego, aby słuchać Jego nauki. Obraz ten przywołuje Mojżesza otrzymującego Prawo na Synaju. Jezus występuje jednak nie tylko jako nauczyciel objaśniający Boże przykazania, ale jako Ten, który objawia pełnię Bożej woli. Osiem błogosławieństw rozpoczyna Kazanie na Górze i stanowi fundament programu życia chrześcijańskiego.

Pierwsze błogosławieństwo brzmi: „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”. Ubóstwo w duchu nie oznacza pogardy dla dóbr materialnych, ale postawę pokory i całkowitego zawierzenia Bogu. Człowiek ubogi w duchu wie, że nie jest samowystarczalny i że prawdziwe szczęście nie zależy od posiadania, lecz od relacji ze Stwórcą. Taką postawę odnajdujemy w życiu wielu świętych, którzy potrafili zrezygnować z własnych ambicji, aby uczynić Boga centrum swojego życia.

Jezus nazywa błogosławionymi również tych, którzy się smucą, cichych, łaknących i pragnących sprawiedliwości. Nie oznacza to, że cierpienie, niesprawiedliwość czy smutek same w sobie są dobrem. Chrystus zapewnia jednak, że Bóg nie opuszcza człowieka doświadczającego trudności. Obiecuje pocieszenie, dziedzictwo i nasycenie tym, którzy pokładają w Nim nadzieję. Cichość nie jest słabością, ale siłą człowieka, który nie odpowiada przemocą na przemoc. Pragnienie sprawiedliwości natomiast wyraża gotowość do życia według Bożych zasad i troskę o dobro innych.

Kolejne błogosławieństwa wskazują na postawy szczególnie ważne w życiu świętych: miłosierdzie, czystość serca i wprowadzanie pokoju. Miłosierni potrafią dostrzec cierpienie drugiego człowieka i odpowiedzieć na nie konkretną pomocą. Czystego serca nie cechuje zakłamanie ani podwójność intencji, lecz szczerość i wewnętrzna prawość. Ci, którzy wprowadzają pokój, nie ograniczają się do unikania konfliktów, ale podejmują wysiłek pojednania, przebaczenia i budowania dobrych relacji. Właśnie w tych postawach objawia się świętość rozumiana jako upodobnienie do Boga.

Ostatnie błogosławieństwo dotyczy tych, którzy cierpią prześladowanie z powodu wierności Chrystusowi. Jezus nie obiecuje swoim uczniom życia wolnego od trudności. Przeciwnie, wskazuje, że konsekwentne życie Ewangelią może prowadzić do niezrozumienia, odrzucenia, a nawet prześladowania. Zapewnia jednak, że wierność Bogu nie pozostanie bez nagrody. Święci wszystkich epok dawali świadectwo, że miłość do Chrystusa może być silniejsza niż lęk, cierpienie i śmierć.

Uroczystość Wszystkich Świętych przypomina nam, że świętość nie jest przywilejem nielicznych ani zadaniem zarezerwowanym dla ludzi żyjących w klasztorach. Jest powszechnym powołaniem wszystkich ochrzczonych. Każdy może realizować je w swojej rodzinie, pracy, wspólnocie i codziennych obowiązkach. Świętość często nie dokonuje się przez nadzwyczajne czyny, ale przez zwyczajną wierność: cierpliwość wobec bliskich, przebaczenie, uczciwość, troskę o potrzebujących i wytrwałość w modlitwie.

Dzisiejsza Ewangelia zachęca nas, aby spojrzeć na świętość nie tylko jako na cel, który osiągnęli inni, ale jako na drogę, którą sami jesteśmy wezwani podążać. Wspólnota świętych przypomina, że życie z Bogiem jest możliwe i że każdy człowiek może odpowiedzieć na Jego miłość. Błogosławieństwa są drogowskazami tej drogi, a sam Jezus pozostaje jej najdoskonalszym wzorem. Uroczystość Wszystkich Świętych jest zatem nie tylko wspomnieniem tych, którzy osiągnęli już niebo, ale także zaproszeniem, abyśmy każdego dnia coraz bardziej upodabniali nasze życie do Chrystusa.