„Czuwajcie, bo nie znacie dnia ani godziny” - komentarz do Ewangelii od ks. Sławomira Korony

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 25, 1 - 13):

Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść:

«Podobne będzie królestwo niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w swoich naczyniach. Gdy się pan młody opóźniał, senność ogarnęła wszystkie i posnęły.

Lecz o północy rozległo się wołanie: „Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!” Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: „Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną”. Odpowiedziały roztropne: „Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie”.Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto. Nadchodzą w końcu i pozostałe panny, prosząc: „Panie, panie, otwórz nam!” Lecz on odpowiedział: „Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was”.Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny».

Komentarz do Ewangelii:

Przypowieść o dziesięciu pannach należy do nauczania Jezusa o przyjściu Królestwa Bożego i Jego powtórnym przyjściu. Znajduje się w końcowej części Ewangelii Mateusza, w tak zwanej Mowie Eschatologicznej (Mt 24 - 25). Jezus przygotowuje swoich uczniów na czas, w którym będą musieli żyć w oczekiwaniu na Jego przyjście. Najważniejszym wezwaniem przypowieści jest: „Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”.

Obraz wesela był dla słuchaczy Jezusa czytelny i związany z radością, świętowaniem oraz wejściem w nowy etap życia. Pan młody przychodzi, aby rozpocząć ucztę weselną, a dziesięć panien oczekuje na jego przybycie. Pięć z nich jest roztropnych i zabiera ze sobą zapas oliwy, pięć natomiast nierozsądnych bierze tylko lampy. Wszystkie zasypiają, ponieważ oblubieniec się opóźnia. Różnica między nimi ujawnia się dopiero w chwili nadejścia pana młodego.

Właśnie ten szczegół jest bardzo istotny. Jezus nie przeciwstawia ludzi, którzy nigdy nie zasypiają, tym, którzy są zmęczeni. Wszystkie panny zasypiają. Różnica polega na tym, że roztropne są przygotowane na chwilę, w której nadejdzie oblubieniec. Ich roztropność wyraża się w przewidywaniu i odpowiedzialności. Nie wiedzą, kiedy nastąpi oczekiwane wydarzenie, dlatego są gotowe na każdą możliwość.

Oliwa jest elementem niezbędnym do podtrzymania światła lamp. W symbolicznej lekturze przypowieści można widzieć w niej obraz wewnętrznego przygotowania człowieka na spotkanie z Bogiem. Wiary nie można pożyczyć od drugiego człowieka ani nadrobić w ostatniej chwili. Każdy osobiście odpowiada za swoje życie duchowe, za relację z Bogiem, za podejmowane decyzje i za wierność Ewangelii. Dlatego roztropne panny nie mogą przekazać swojej oliwy nierozsądnym. Nie jest to brak miłości, ale wskazanie, że pewnych rzeczy w życiu duchowym nie można wykonać za drugiego człowieka.

O północy rozlega się wołanie: „Oto pan młody! Wyjdźcie mu na spotkanie!”. Wszystko dokonuje się nagle. Przychodzi moment, którego nie można już odsunąć ani zaplanować. Pięć panien, które były przygotowane, wchodzi z oblubieńcem na ucztę i drzwi zostają zamknięte. Pozostałe przychodzą później i słyszą: „Nie znam was”. Słowa te nie są wyrazem braku Bożego miłosierdzia, lecz przypomnieniem o powadze ludzkiej decyzji. Istnieje moment, którego nie można bez końca odkładać.

Przypowieść nie ma budzić w chrześcijaninie lęku, lecz uczyć mądrej czujności. Jezus nie mówi, kiedy nastąpi ostateczne spotkanie z Nim. Nie znamy ani dnia Jego powtórnego przyjścia, ani dnia zakończenia własnej ziemskiej pielgrzymki. Właśnie dlatego każdy dzień jest czasem przygotowania. Czuwanie nie oznacza ciągłego niepokoju ani oczekiwania na katastrofę. Oznacza życie w taki sposób, aby człowiek nie musiał obawiać się spotkania z Bogiem.

Przypowieść stawia przed nami pytanie: jak wygląda moja „oliwa”? Czy moja wiara jest żywa i zakorzeniona w codziennym spotkaniu z Bogiem? Czy modlitwa, Eucharystia, słuchanie słowa Bożego, przebaczenie i czynna miłość bliźniego są rzeczywiście częścią mojego życia, czy też odkładam je na później? Człowiek może przez długi czas odkładać nawrócenie, pojednanie czy uporządkowanie relacji z Bogiem, zakładając, że jeszcze będzie na to czas.

Jezus kończy przypowieść prostym i stanowczym wezwaniem: „Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”. Chrześcijańskie czuwanie nie polega na rezygnacji z codziennych obowiązków, lecz na przeżywaniu ich w perspektywie wieczności. Człowiek czuwający potrafi pracować, odpoczywać, kochać, planować przyszłość i cieszyć się życiem, a jednocześnie pamięta, że wszystko prowadzi ku spotkaniu z Chrystusem.

Przypowieść o dziesięciu pannach jest więc wezwaniem do roztropności, wytrwałości i odpowiedzialności za własne życie duchowe. Oblubieniec przychodzi. Nie wiemy, kiedy to nastąpi, ale wiemy, że spotkanie z Nim jest celem naszej wiary. Dlatego warto już dziś mieć zapaloną lampę i troszczyć się o oliwę – o żywą więź z Bogiem, która pozwoli nam z radością wyjść na spotkanie Pana.