Zaproszeni na ucztę Królestwa Bożego - komentarz do Ewangelii od ks. Sławomira Korony

Słowa Ewangelii wg. św. Mateusza (Mt 22, 1 - 14):

Jezus w przypowieściach mówił do arcykapłanów i starszych ludu: «Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść.

Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: „Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę; woły i tuczne zwierzęta ubite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!” Lecz oni zlekceważyli to i odeszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy, pozabijali.

Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić.

Wtedy rzekł swoim sługom: „Uczta weselna wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”. Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala weselna zapełniła się biesiadnikami.

Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka nieubranego w strój weselny. Rzekł do niego: „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego?”

Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: „Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych».

::addons{"type":"facebook-encouragement"}

Komentarz do Ewangelii:

Przypowieść o uczcie weselnej należy do ostatnich przypowieści Jezusa skierowanych do arcykapłanów i starszych ludu w Jerozolimie. Jej bezpośredni kontekst stanowi narastający konflikt pomiędzy Jezusem a przywódcami religijnymi. Obraz uczty weselnej pozwala ukazać zarówno wielkoduszność Boga, który zaprasza człowieka do wspólnoty ze sobą, jak i dramat odrzucenia Jego wezwania.

Król przygotowuje ucztę weselną dla swojego syna. W tradycji biblijnej uczta jest obrazem zbawienia, radości i pełni życia, które Bóg pragnie ofiarować swojemu ludowi. Wesele królewskiego syna wskazuje na szczególną rangę zaproszenia. Nie chodzi o zwykłe spotkanie, lecz o uczestnictwo w wydarzeniu, które ma znaczenie dla całego królestwa. W perspektywie Ewangelii uczta ta może być odczytywana jako obraz Królestwa Bożego, a syn królewski kieruje uwagę ku Osobie Jezusa Chrystusa.

Zaskakująca jest reakcja zaproszonych. Nie chcą przyjść, chociaż gospodarz przygotował wszystko, co potrzebne do świętowania. Król ponownie posyła sługi, podkreślając, że uczta jest gotowa. Niektórzy jednak lekceważą zaproszenie i wracają do swoich zajęć, inni zaś dopuszczają się przemocy wobec wysłanników. W tym obrazie można dostrzec historię Bożych wezwań kierowanych do Izraela oraz los proroków, którzy wzywali lud do wierności przymierzu. Jezus ukazuje, że człowiek może odrzucić nawet największy dar, gdy własne sprawy uzna za ważniejsze od spotkania z Bogiem.

Odrzucenie zaproszenia nie oznacza jednak, że uczta zostaje odwołana. Król poleca sługom wyjść na drogi i zaprosić wszystkich, których spotkają, zarówno złych, jak i dobrych. Sala weselna napełnia się gośćmi. Ten szczegół podkreśla powszechny wymiar Bożego zaproszenia. Królestwo Boże nie jest zarezerwowane dla określonej grupy ludzi ze względu na ich pochodzenie czy dotychczasowe zasługi. Bóg otwiera drogę do zbawienia wszystkim, którzy przyjmują Jego wezwanie. Jego łaska wyprzedza ludzkie zasługi, ale domaga się odpowiedzi.

Druga część przypowieści, opowiadająca o człowieku bez stroju weselnego, może wydawać się trudna. Skoro zaproszono ludzi spotkanych na drogach, dlaczego jeden z nich zostaje ukarany za brak odpowiedniego stroju? W realiach przypowieści szata weselna symbolizuje właściwą odpowiedź na otrzymane zaproszenie. Nie wystarczy znaleźć się w sali biesiadnej; trzeba jeszcze potraktować poważnie dar, który został ofiarowany. W wymiarze duchowym chodzi o przemianę życia, nawrócenie i postępowanie zgodne z wolą Boga. Człowiek nie może poprzestać na zewnętrznej przynależności do wspólnoty wierzących, jeśli jego serce pozostaje zamknięte na Ewangelię.

Słowa: „Wielu jest powołanych, lecz mało wybranych” podsumowują powagę Bożego zaproszenia. Nie oznaczają, że Bóg pragnie zbawienia tylko nielicznych. Przypowieść pokazuje raczej, że samo wezwanie nie przesądza jeszcze o odpowiedzi człowieka. Bóg zaprasza, ale nie zniewala. Szanuje ludzką wolność i oczekuje odpowiedzi wyrażonej nie tylko słowami, lecz także konkretnym życiem.

Przesłanie przypowieści pozostaje aktualne dla każdego chrześcijanina. Uczta przypomina o darze Eucharystii, o wspólnocie Kościoła i o ostatecznym przeznaczeniu człowieka do życia z Bogiem. Można jednak przyzwyczaić się do Bożego zaproszenia, odkładać modlitwę, zaniedbywać niedzielną Eucharystię i stawiać własne sprawy ponad relacją z Panem. Można również uczestniczyć w życiu religijnym, nie pozwalając, aby Ewangelia przemieniała codzienne wybory, relacje i postępowanie.

Dlatego przypowieść stawia dwa ważne pytania: czy przyjmuję zaproszenie Boga, oraz czy moje życie odpowiada darowi, który otrzymałem? Szata weselna staje się obrazem wiary czynnej w miłości, gotowości do nawrócenia i przemiany serca. Bóg zaprasza człowieka na ucztę swojego Królestwa, ale oczekuje, że zaproszony pozwoli się przemienić. Przyjęcie Jego łaski powinno przynosić owoce w codziennym życiu.

Foto: www.magnific.com