Nie wystarczy powiedzieć „tak”. Komentarz do Ewangelii od ks. Sławomira Korony

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 21, 28 - 32):

Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: «Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: „Dziecko, idź i pracuj dzisiaj w winnicy”. Ten odpowiedział: „Idę, panie!”, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: „Nie chcę”. Później jednak opamiętał się i poszedł. Który z tych dwóch spełnił wolę ojca?» Mówią Mu: «Ten drugi».

Wtedy Jezus rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wy mu nie uwierzyliście. Uwierzyli mu zaś celnicy i nierządnice. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć».

::addons{"type":"facebook-encouragement"}

Kometarz do Ewangelii:

Przypowieść o dwóch synach jest krótka, ale zawiera bardzo wymagające pytanie o autentyczność naszej wiary. Ojciec zwraca się do swoich synów z konkretną prośbą: „Dziecko, idź dzisiaj i pracuj w winnicy”. Pierwszy odpowiada: „Nie chcę”, lecz później zmienia decyzję i idzie. Drugi natomiast mówi: „Idę, panie!”, ale nie wykonuje polecenia. Jezus pyta swoich słuchaczy: „Który z tych dwóch spełnił wolę ojca?”. Odpowiedź jest oczywista: ten, który ostatecznie poszedł do winnicy.

Winnica jest w Piśmie Świętym obrazem ludu Bożego i przestrzeni, w której człowiek odpowiada na Boże wezwanie. Ojciec nie oczekuje od swoich synów jedynie słów. Prosi ich o konkretne działanie. W ten sposób Jezus pokazuje, że posłuszeństwo Bogu nie polega przede wszystkim na składaniu pobożnych deklaracji, lecz na wprowadzaniu Jego woli w życie. Można bowiem wiele mówić o wierze, miłości, przebaczeniu czy zaufaniu Bogu, a jednocześnie nie pozwolić, aby Ewangelia wpływała na nasze codzienne decyzje.

Szczególne znaczenie ma postawa pierwszego syna. Jego „nie” nie okazuje się słowem ostatecznym. Ewangelista mówi, że „później jednak opamiętał się i poszedł”. Greckie słowo metamelomai oznacza zmianę decyzji, żal, opamiętanie się. Syn nie pozostaje więc przy swoim pierwszym wyborze, lecz zmienia kierunek i podejmuje wolę ojca. W tym szczególe przypowieść staje się opowieścią o nawróceniu.

Jest to bardzo ważna prawda Ewangelii: człowiek nie jest zamknięty w swojej przeszłości. Zła decyzja nie musi być decyzją ostateczną. Można powiedzieć Bogu „nie”, można się zagubić, można odejść od właściwej drogi, ale zawsze pozostaje możliwość powrotu. Jezus pokazuje, że przed Bogiem liczy się nie tylko to, jak człowiek zaczyna, ale także to, dokąd ostatecznie prowadzi swoje życie. Nawrócenie oznacza bowiem nie tylko żal za przeszłość, lecz zmianę kierunku.

W tym kontekście trzeba rozumieć mocne słowa Jezusa: „Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego”. Nie jest to pochwała grzechu, ale wskazanie na paradoks ludzkiego serca. Człowiek może znać Boże przykazania, być przyzwyczajony do religijnych praktyk i uważać się za bliskiego Bogu, a jednocześnie nie pozwalać, aby Boże słowo go przemieniło. Ktoś natomiast, kto wcześniej żył daleko od Boga, może usłyszeć wezwanie do nawrócenia, przyjąć je i rzeczywiście zmienić swoje życie.

Jezus przypomina przy tym o Janie Chrzcicielu. Celnicy i grzesznicy uwierzyli jego nauczaniu i odpowiedzieli na wezwanie do nawrócenia. Ci zaś, którzy uważali się za sprawiedliwych, nie zmienili swojego sposobu myślenia. Problem nie polegał więc na braku znajomości Bożej woli, ale na braku gotowości, aby według niej żyć.

Przypowieść jest również rachunkiem sumienia dla każdego chrześcijanina. Łatwo powiedzieć Bogu: „Tak, Panie”. Mówimy „tak” podczas modlitwy, liturgii, składanych przyrzeczeń czy religijnych deklaracji. Prawdziwa wartość tego „tak” ujawnia się jednak w codzienności: w sposobie traktowania drugiego człowieka, w gotowości do przebaczenia, w uczciwości, odpowiedzialności za rodzinę, wierności powołaniu i trosce o potrzebujących.

Dlatego warto zapytać siebie: czy moje słowa znajdują potwierdzenie w czynach? Czy moje „tak” wypowiadane Bogu jest rzeczywistą zgodą na Jego wolę? A może w moim życiu jest jakieś „nie”, którego nie chcę jeszcze zmienić?

Ewangelia przynosi jednak przede wszystkim nadzieję. Bóg nie przestaje zapraszać swoich dzieci do swojej winnicy. Nawet jeśli wcześniej powiedzieliśmy „nie”, możemy jeszcze zawrócić, opamiętać się i pójść. Chrześcijaństwo nie polega na tym, że człowiek nigdy nie popełnia błędów, ale na tym, że potrafi powrócić do Boga i pozwolić, aby Jego słowo przemieniło jego życie.

Najbardziej wiarygodne „tak” wypowiadamy Bogu nie słowami, lecz naszym życiem.