Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 16, 21 - 27):

Jezus zaczął wskazywać swoim uczniom na to, że musi udać się do Jerozolimy i wiele wycierpieć od starszych i arcykapłanów oraz uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie. A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: «Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie». Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: «Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku».Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: «Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę?

Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi i wtedy odda każdemu według jego postępowania».

Komentarz do Ewangelii:

W dzisiejszej Ewangelii Jezus po raz pierwszy wyraźnie mówi uczniom o swojej męce, śmierci i zmartwychwstaniu: „Musi iść do Jerozolimy i wiele cierpieć (...), będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie”. Dla Apostołów jest to trudne do przyjęcia. Piotr, który niedawno wyznał wiarę w Jezusa jako Mesjasza, teraz zaczyna Go upominać: „Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie”.

Piotr myśli po ludzku. Mesjasz powinien być silny, zwycięski i wolny od cierpienia. Nie mieści mu się w głowie, że droga Jezusa do zwycięstwa będzie prowadziła przez krzyż. Jezus odpowiada mu bardzo stanowczo: „Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą”. Nie odrzuca Piotra, ale sprzeciwia się jego sposobowi myślenia. Piotr chce uchronić Jezusa przed cierpieniem, tymczasem Chrystus wie, że krzyż jest częścią Jego zbawczej misji.

To ważna lekcja także dla nas. Często chcielibyśmy wiary bez krzyża, chrześcijaństwa bez trudności i życia bez cierpienia. Tymczasem Jezus nie obiecuje swoim uczniom drogi łatwej. Mówi wprost: „Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje”.

Słowa Jezusa mogą być dla nas trudne, ponieważ współczesny człowiek bardzo często słyszy coś zupełnie przeciwnego: najważniejsze jest to, czego ja chcę, co mi odpowiada i co zapewni mi wygodne życie. Tymczasem Chrystus pokazuje, że prawdziwa wolność nie polega na tym, że zawsze mogę robić to, na co mam ochotę. Prawdziwa wolność polega na zdolności wybierania dobra, nawet wtedy, gdy wymaga ono ofiary. Człowiek, który potrafi zrezygnować z własnego egoizmu, gniewu czy wygody dla dobra drugiego, wcale nie przegrywa. Przeciwnie – staje się bardziej wolny i bardziej podobny do Chrystusa. Jezus zaprasza nas więc do takiego życia, w którym nie pytamy tylko: „Co mi się należy?”, ale również: „Co mogę dać drugiemu człowiekowi?”

Zaparcie się siebie nie oznacza pogardy dla własnego życia czy rezygnacji z tego, co dobre. Oznacza gotowość, by nie stawiać siebie, swoich planów i wygody ponad Bogiem. Czasami oznacza przebaczenie, choć zostaliśmy zranieni. Czasami cierpliwość, kiedy łatwiej byłoby odpowiedzieć złością. Czasami wierność małżeńską, uczciwość w pracy, troskę o chorego czy rezygnację z własnych ambicji dla dobra drugiego człowieka.

Jezus mówi również: „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” To pytanie przypomina, że istnieją wartości, których nie można przeliczyć na pieniądze, sukces czy ludzkie uznanie. Można wiele osiągnąć, a jednocześnie zagubić to, co najważniejsze.

Chrystus nie zachęca nas do szukania cierpienia. Zaprasza natomiast, abyśmy wiernie przeszli przez to, czego nie można ominąć, zachowując wiarę i miłość. Krzyż chrześcijanina nie jest końcem drogi. Za krzyżem Jezusa znajduje się zmartwychwstanie.

Dzisiejsza Ewangelia stawia więc przed każdym z nas pytanie: Czy chcę iść za Jezusem tylko wtedy, gdy wszystko układa się po mojej myśli, czy również wtedy, gdy Jego droga wymaga ode mnie ofiary, cierpliwości i zaufania?

Chrystus nie ukrywa przed nami ceny uczniostwa. Ale obiecuje coś znacznie większego niż wygodne życie: prawdziwe życie w Bogu.

Warto więc każdego dnia na nowo wybierać Chrystusa i uczyć się patrzeć na własny krzyż nie jako na bezsensowną przeszkodę, lecz jako na miejsce, w którym – jeśli przeżywamy go razem z Nim – może dokonywać się nasze uświęcenie.

Niech Jezus uczy nas przyjmować krzyż bez buntu, przeżywać cierpienie z nadzieją i przede wszystkim nie tracić z oczu celu naszej drogi – życia z Bogiem.