Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się! - komentarz do Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 14, 22 - 33):

Gdy tłum został nasycony, zaraz Jezus przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, a On sam tam przebywał.

Łódź zaś była już o wiele stadiów oddalona od brzegu, miotana falami, bo wiatr był przeciwny. Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się, myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli.

Jezus zaraz przemówił do nich: «Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się!»Na to odezwał się Piotr: «Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!»A On rzekł: «Przyjdź!» Piotr wyszedł z łodzi i krocząc po wodzie, podszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: «Panie, ratuj mnie!»Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: «Czemu zwątpiłeś, człowiecze małej wiary?»

Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył. Ci zaś, którzy byli w łodzi, upadli przed Nim, mówiąc: «Prawdziwie jesteś Synem Bożym».

::addons{"type":"facebook-encouragement"}

Komentarz do Ewangelii:

Ewangelia o Jezusie kroczącym po jeziorze jest opowiadaniem o wierze wystawionej na próbę, o lęku, który może sparaliżować człowieka, ale przede wszystkim o Chrystusie, który przychodzi do swoich uczniów właśnie wtedy, gdy znajdują się pośród burzy. Po rozmnożeniu chleba Jezus przynagla uczniów, aby wsiedli do łodzi i przeprawili się na drugi brzeg, podczas gdy On sam pozostaje na miejscu, aby się modlić. Uczniowie są więc zdani na własne siły. Wkrótce łódź zostaje „miotana falami, bo wiatr był przeciwny”. Jest to obraz bardzo bliski doświadczeniu każdego człowieka. Także nasze życie nie zawsze płynie spokojnie. Są chwile, kiedy mimo dobrych zamiarów, modlitwy i wysiłku pojawiają się trudności, których nie potrafimy sami pokonać.

Jezus przychodzi do uczniów „o czwartej straży nocnej”, a więc nad ranem, po długiej nocy. Ten szczegół pokazuje, że Chrystus nie zawsze przychodzi w chwili, której człowiek oczekuje. Czasami Bóg pozwala nam długo doświadczać trudności, abyśmy odkryli, że nasze bezpieczeństwo nie opiera się na własnych możliwościach, ale na zaufaniu Jemu. Jezus kroczy po wodzie, a uczniowie są przerażeni. W biblijnej symbolice morze i wzburzone wody oznaczają często chaos i siły zagrażające człowiekowi. Jezus, który panuje nad wodami, objawia w ten sposób swoją boską władzę. Dlatego Jego słowa: „Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się!” są czymś więcej niż zwykłym uspokojeniem. W słowach „Ja jestem” można usłyszeć echo biblijnego objawienia Boga. Jezus zapewnia uczniów, że w samym centrum ich lęku znajduje się On – obecny, bliski i silniejszy od tego, co ich przeraża.

Na szczególną uwagę zasługuje postawa Piotra. Chce on wyjść z łodzi i przyjść do Jezusa po wodzie. Łódź jest miejscem bezpieczeństwa, a jej opuszczenie oznacza ryzyko. Piotr pokazuje więc odwagę wiary: nie chce jedynie obserwować Jezusa z daleka, ale pragnie Mu zaufać. Dopóki patrzy na Chrystusa, idzie po wodzie. Kiedy jednak zaczyna zwracać uwagę na silny wiatr, ogarnia go lęk i zaczyna tonąć. W tej scenie odnajdujemy własne doświadczenie wiary. Człowiek może naprawdę zaufać Bogu, a jednak w chwili próby skoncentrować się bardziej na problemie niż na Chrystusie. Wtedy strach staje się większy niż wiara.

Piotr wypowiada jednak modlitwę, która może stać się modlitwą każdego z nas: „Panie, ratuj mnie!”. Jest to bardzo prosta, ale zarazem głęboka modlitwa człowieka, który wie, że sam sobie nie poradzi. Jezus natychmiast wyciąga rękę i chwyta Piotra. Nie odrzuca go z powodu jego słabości ani nie pozostawia go samego. Pyta jedynie: „Czemu zwątpiłeś, człowiecze małej wiary?”. Piotr miał wiarę – przecież odważył się wyjść z łodzi – ale jego wiara okazała się jeszcze niedojrzała i chwiejna. Podobnie jest z nami. Nie zawsze jesteśmy ludźmi niewierzącymi; częściej jesteśmy ludźmi „małej wiary”, którzy wierzą, dopóki wszystko układa się dobrze, ale w obliczu cierpienia, niepewności czy lęku tracą z oczu Chrystusa.

Opowiadanie kończy się wyznaniem uczniów: „Prawdziwie jesteś Synem Bożym”. Burza staje się więc miejscem objawienia Jezusa i pogłębienia wiary. Uczniowie odkrywają, że Chrystus jest obecny także wtedy, gdy sytuacja wydaje się beznadziejna. To również najważniejsze przesłanie tej Ewangelii dla nas. Chrześcijaństwo nie jest obietnicą życia bez burz. Jest obietnicą obecności Chrystusa pośród każdej burzy. Możemy przeżywać lęk, możemy doświadczać słabości, możemy nawet chwilami tonąć, ale nie jesteśmy sami. Najważniejsze jest, aby nie stracić Jezusa z oczu. Kiedy pojawiają się przeciwne wiatry, warto powtarzać słowa Piotra: „Panie, ratuj mnie!”. A odpowiedzią Chrystusa pozostają Jego słowa: „Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się!”. Wiara nie polega bowiem na tym, że nigdy się nie boimy. Polega na tym, że nawet pośród lęku potrafimy zaufać Temu, który jest z nami.