Z Ewangelii św. Jana (J 20, 19 - 23):

Słowa Ewangelii według Świętego Jana (J 20, 19 - 23):Wieczorem w dniu zmartwychwstania, tam gdzie przebywali uczniowie, choć drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana.

A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane».

Komentarz do Ewangelii:

Fragment Ewangelii według św. Jana, odczytywany w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego, ukazuje spotkanie Zmartwychwstałego Chrystusa z uczniami zgromadzonymi w Wieczerniku. Apostołowie są zamknięci „z obawy przed Żydami”. Towarzyszy im lęk, niepewność i doświadczenie rozbicia po wydarzeniach męki i śmierci Jezusa. To właśnie w sam środek ich strachu przychodzi Chrystus Zmartwychwstały. Nie rozpoczyna od wyrzutów ani pytań o wierność. Pierwszym darem, jaki przynosi uczniom, jest pokój: „Pokój wam!”. W Ewangelii św. Jana pokój nie oznacza jedynie braku konfliktu, ale głęboką harmonię serca rodzącą się z obecności Boga.

Gest Jezusa ma ogromne znaczenie teologiczne. Chrystus pokazuje uczniom ręce i bok – znaki męki, które po zmartwychwstaniu nie znikają. Chwalebne ciało Zmartwychwstałego nadal nosi ślady krzyża. Oznacza to, że cierpienie, przeżywane w zjednoczeniu z Bogiem, nie jest bezsensowne, ale może zostać przemienione i stać się miejscem objawienia Bożej miłości.

Centralnym momentem tej perykopy są słowa: „Weźmijcie Ducha Świętego”. Ewangelista Jan przedstawia zesłanie Ducha Świętego inaczej niż św. Łukasz w Dziejach Apostolskich. Nie ma tutaj opisu gwałtownego wichru ani ognistych języków. Jezus tchnie na uczniów, co wyraźnie nawiązuje do opisu stworzenia człowieka w Księdze Rodzaju, kiedy Bóg tchnął w nozdrza człowieka dech życia. Duch Święty jest więc znakiem nowego stworzenia. Zmartwychwstały Chrystus odnawia człowieka od wewnątrz i daje mu nowe życie.

Dar Ducha Świętego nie zatrzymuje się jednak jedynie na doświadczeniu duchowym. Jezus posyła uczniów na misję: „Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Kościół rodzi się jako wspólnota posłana do świata. Duch Święty nie zamyka uczniów w Wieczerniku, ale uzdalnia ich do wyjścia, głoszenia Ewangelii i świadczenia o Chrystusie. Tam, gdzie wcześniej był lęk, pojawia się odwaga; tam, gdzie było zamknięcie, rodzi się misja.

Szczególne znaczenie mają również słowa dotyczące odpuszczania grzechów. Jezus przekazuje uczniom władzę pojednania, ponieważ Duch Święty jest Duchem przebaczenia i odnowy. Kościół ma być miejscem, w którym człowiek może doświadczyć nie tylko prawdy o swoim grzechu, ale przede wszystkim miłosierdzia Boga.

Dzisiejsza uroczystość przypomina, że Duch Święty nie jest jedynie symbolem czy abstrakcyjną mocą. Jest żywą obecnością Boga działającą w Kościele i w sercu człowieka. To On daje odwagę w chwilach lęku, pokój pośród chaosu i siłę do życia Ewangelią we współczesnym świecie.

Wielu ludzi również dziś żyje w swoich „zamkniętych wieczernikach” – zamkniętych przez lęk, rozczarowanie, samotność czy utratę nadziei. Ewangelia o Zesłaniu Ducha Świętego przypomina, że Chrystus potrafi wejść nawet przez zamknięte drzwi ludzkiego serca. Przynosi pokój, który nie zależy od okoliczności, i daje Ducha, Który odnawia życie człowieka od wewnątrz.

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego jest więc świętem nowego początku. Kościół nie żyje jedynie wspomnieniem wydarzeń z przeszłości, ale mocą Ducha Świętego, Który nadal działa, prowadzi i przemienia serca wierzących.