Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 28, 16 - 20):

Jedenastu uczniów udało się do Galilei, na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami:

«Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».

::addons{"type":"facebook-encouragement"}

Komentarz do Ewangelii:

Końcowe wersety Ewangelii według św. Mateusza należą do najważniejszych tekstów całego Nowego Testamentu. To ostatnie spotkanie Zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa z uczniami, a zarazem moment przekazania Kościołowi jego misji. Fragment ten odczytywany w uroczystość Wniebowstąpienie Pańskie nie mówi o nieobecności Jezusa, ale o nowym sposobie Jego obecności pośród wierzących.

Ewangelista rozpoczyna opis od wzmianki, że uczniowie udali się do Galilei „na górę, którą im Jezus wyznaczył”. W Ewangelii Mateusza góra jest miejscem objawienia Boga i przekazywania najważniejszych treści. To na górze Jezus wygłasza Kazanie na Górze, tam przemienia się wobec uczniów, a teraz objawia się jako Pan zmartwychwstały. Galilea natomiast ma znaczenie symboliczne – to miejsce początku powołania uczniów. Zmartwychwstanie oznacza więc nowy początek i nowe posłanie.

Szczególnie poruszające jest zdanie: „Oddali Mu pokłon, niektórzy jednak wątpili”. Mateusz pokazuje realizm wiary. Uczniowie nie są ludźmi idealnymi. Nawet wobec Zmartwychwstałego pojawia się lęk i niepewność. A jednak Jezus nie odrzuca ich z powodu słabości. Właśnie takim ludziom powierza swoją misję. To ważne przypomnienie dla współczesnego Kościoła: wiara dojrzewa pośród pytań, zmagań i niepewności.

Centralnym punktem tekstu są słowa Jezusa: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi”. Chrystus objawia się tutaj jako Pan całego stworzenia i historii. Nie chodzi o władzę polityczną czy ziemską dominację, lecz o zwycięstwo Boga nad grzechem, śmiercią i złem. W świetle zmartwychwstania Jezus jest Tym, któremu Ojciec powierzył pełnię panowania.

Na fundamencie tej władzy Jezus kieruje do uczniów misyjne wezwanie: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody”. Dosłownie tekst grecki mówi: „czyńcie uczniami”. Zadaniem Kościoła nie jest jedynie przekazywanie informacji religijnych, ale prowadzenie ludzi do osobistej relacji z Chrystusem. Ewangelia nie jest przeznaczona dla wybranych grup czy narodów – jest skierowana do wszystkich.

Bardzo ważne miejsce zajmuje formuła chrzcielna: „w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. To jeden z najważniejszych tekstów trynitarnych w Piśmie Świętym. Chrzest oznacza zanurzenie człowieka w życie samego Boga. Wiara chrześcijańska od początku ma charakter relacyjny – człowiek zostaje zaproszony do komunii z Ojcem, Synem i Duchem Świętym.

Jezus nie kończy jednak swojego przesłania jedynie na nakazie misyjnym. Ostatnie zdanie Ewangelii Mateusza jest jednocześnie obietnicą i źródłem nadziei: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”.

To niezwykle ważne. Wniebowstąpienie nie oznacza odejścia Chrystusa z ludzkiej historii. Jezus pozostaje obecny w swoim Kościele: w słowie Bożym, sakramentach, Eucharystii, we wspólnocie wierzących i w drugim człowieku. Kościół nie realizuje swojej misji samotnie. Towarzyszy mu obecność Zmartwychwstałego.

Dla współczesnego chrześcijanina tekst ten pozostaje ciągle aktualny. Świat potrzebuje dziś świadków wiary bardziej niż nauczycieli teorii. Potrzebuje ludzi, którzy swoim życiem pokażą, że Chrystus naprawdę żyje i działa.

Wielki nakaz misyjny nie odnosi się wyłącznie do kapłanów czy misjonarzy. Każdy ochrzczony jest posłany: w rodzinie, miejscu pracy, szkole, środowisku życia. Czasem misja zaczyna się od prostego świadectwa dobroci, przebaczenia, uczciwości czy obecności przy człowieku cierpiącym.

Końcowe słowa Jezusa przypominają również, że chrześcijaństwo nie jest religią lęku. Nawet jeśli świat się zmienia, nawet jeśli wiara spotyka się z obojętnością lub sprzeciwem, Chrystus pozostaje ze swoim Kościołem „przez wszystkie dni”.

I właśnie ta obecność jest największą siłą wierzących.