::addons{"type":"facebook-encouragement"}

Słowa Ewangelii według Świętego Jana (J 20, 1 - 9):

Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra oraz do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: «Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono».

Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka.

Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą w jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych.

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"14784"}

Komentarz do Ewangelii:

Fragment Ewangelii według św. Jana o pustym grobie należy do najważniejszych świadectw paschalnych Nowego Testamentu. Ewangelista opisuje pierwsze chwile poranka zmartwychwstania, kiedy uczniowie stopniowo odkrywają, że śmierć Jezusa nie była końcem Jego historii. Opowiadanie ma charakter bardzo osobisty i pełen szczegółów, co nadaje mu szczególną wiarygodność i głębię duchową.

Maria Magdalena przychodzi do grobu, gdy jeszcze było ciemno. Ten szczegół ma nie tylko znaczenie chronologiczne, ale także symboliczne. W Ewangelii Jana światło i ciemność często oznaczają stan wiary lub jej brak. Na początku tej sceny uczniowie znajdują się jeszcze w „ciemności” – nie rozumieją w pełni tego, co się wydarzyło.

Widząc odsunięty kamień od grobu, Maria Magdalena biegnie do Piotra i do „ucznia, którego Jezus miłował”. Nie mówi jeszcze o zmartwychwstaniu, lecz o zabraniu ciała Jezusa. Jej reakcja pokazuje, że tajemnica pustego grobu wymaga czasu, aby została właściwie zrozumiana.

Piotr i umiłowany Uczeń biegną do grobu. Ewangelista opisuje ten moment z dużą dynamiką: obaj biegną, ale młodszy uczeń przybywa pierwszy. Wielu komentatorów widzi w tym szczególe nie tylko opis wydarzenia, lecz także subtelną symbolikę: miłość prowadzi szybciej do tajemnicy Boga niż sama tylko gorliwość czy autorytet.

Umiłowany Uczeń zagląda do grobu i widzi leżące płótna, ale jeszcze nie wchodzi do środka. Dopiero Piotr, który przybywa chwilę później, wchodzi do grobu i dokładnie ogląda wszystko, co się tam znajduje.

Ewangelista zwraca szczególną uwagę na płótna pogrzebowe oraz na chustę, która była na głowie Jezusa, złożoną osobno. Ten szczegół ma duże znaczenie. Gdyby ciało Jezusa zostało skradzione, płótna nie zostałyby tak starannie pozostawione na miejscu. Opis sugeruje raczej, że ciało Jezusa nie zostało zabrane, lecz w tajemniczy sposób opuściło grobowe okrycia.

Dla uczniów pusty grób nie jest jeszcze pełnym dowodem zmartwychwstania, ale staje się ważnym znakiem, który prowadzi ich ku wierze.

Kulminacją opowiadania są słowa odnoszące się do umiłowanego ucznia: Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Jest to pierwszy moment w Ewangelii Jana, w którym ktoś dochodzi do wiary w zmartwychwstanie Jezusa.

Wiara rodzi się tu nie z bezpośredniego spotkania ze Zmartwychwstałym, lecz z uważnej interpretacji znaków. Umiłowany uczeń potrafi odczytać sens tego, co widzi, i w świetle miłości do Jezusa rozpoznaje prawdę o Jego zwycięstwie nad śmiercią.

Ewangelista dodaje jeszcze jedno ważne zdanie: Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych. Oznacza to, że uczniowie dopiero stopniowo odkrywają głęboki sens wydarzeń paschalnych w świetle całego Objawienia.

::news{"type":"see-also","item":"62871"}

Zmartwychwstanie Jezusa nie jest więc tylko pojedynczym wydarzeniem, lecz wypełnieniem Bożych obietnic zapisanych w Piśmie Świętym.

Opowiadanie o pustym grobie pokazuje, że droga do wiary często prowadzi przez znaki, pytania i poszukiwanie sensu wydarzeń. Tak jak pierwsi uczniowie, również dzisiejsi wierzący są zaproszeni, aby uważnie patrzeć na znaki obecności Boga w swoim życiu.

Jednocześnie Ewangelia przypomina, że prawdziwa wiara rodzi się tam, gdzie człowiek pozwala się prowadzić miłości do Chrystusa. To właśnie ona otwiera oczy serca i pozwala rozpoznać, że pusty grób nie jest znakiem porażki, lecz początkiem nowego życia.

Poranek zmartwychwstania pozostaje więc dla Kościoła nieustannym zaproszeniem do wiary i nadziei. Chrystus żyje, a Jego zwycięstwo nad śmiercią staje się źródłem życia dla wszystkich, którzy w Niego wierzą.