Słowa Ewangelii według Świętego Jana (J 1,1 - 18):

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, z tego, co się stało.

W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.

Pojawił się człowiek posłany przez Boga - Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz został posłany, aby zaświadczyć o światłości.

Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi.

Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego - którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili.

A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy.

Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: «Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie».

Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali – łaskę po łasce. Podczas gdy Prawo zostało dane za pośrednictwem Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa.

Boga nikt nigdy nie widział; ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, o Nim pouczył.

Komentarz do Ewangelii:

Prolog Ewangelii według św. Jana stanowi teologiczną bramę do całego dzieła Ewangelisty. Nie jest on jedynie poetyckim wstępem, lecz syntetycznym wyznaniem wiary Kościoła w Jezusa Chrystusa jako odwieczne Słowo Boga, przez które wszystko się stało i które dla zbawienia człowieka stało się ciałem. Jan od początku kieruje uwagę czytelnika ku wymiarowi przedczasowemu: „Na początku było Słowo”, nawiązując do pierwszych słów Księgi Rodzaju i ukazując, że historia zbawienia ma swoje źródło w wiecznym planie Boga.

Określenie Logos („Słowo”) posiada bogate znaczenie biblijne i teologiczne. W tradycji żydowskiej słowo Boga jest skuteczne, stwórcze i objawiające Jego wolę, natomiast w kontekście hellenistycznym Logos oznacza zasadę porządku i sensu rzeczywistości. Jan łączy oba te wymiary, ukazując, że w Jezusie Chrystusie objawił się sam sens istnienia świata. Stwierdzenie, że „Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo”, wyraża jednocześnie odrębność Osób i pełnię boskości Logosu, stanowiąc fundament chrystologii i nauki o Trójcy Świętej.

Ewangelista podkreśla, że przez Słowo „wszystko się stało”, a w Nim było życie, tóre stało się światłem ludzi. Motyw światła i ciemności, obecny w całym Prologu, ukazuje dramat ludzkiej wolności: światło przyszło na świat, lecz nie zostało w pełni przyjęte. Teologicznie wskazuje to na tajemnicę grzechu i odrzucenia objawienia, ale także na niezniszczalną moc Bożej łaski, której „ciemność nie ogarnęła”.

Postać Jana Chrzciciela zostaje wprowadzona jako świadka Światła. Jego rola polega nie na skupianiu uwagi na sobie, lecz na wskazywaniu na Tego, Który przychodzi. W wymiarze duszpasterskim Jan Chrzciciel jest wzorem autentycznego świadectwa wiary: prowadzi do Chrystusa, nie zastępując Go własną osobą ani słowem.

Centralnym punktem Prologu jest zdanie: „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas”. Grecki czasownik eskenōsen („rozbiło namiot”) nawiązuje do starotestamentalnego namiotu spotkania, w którym Bóg był obecny pośród swego ludu. Wcielenie nie oznacza więc jedynie przyjęcia ludzkiej natury, lecz trwałe zamieszkanie Boga w ludzkiej historii. Teologicznie jest to szczyt objawienia: Bóg nie tylko mówi do człowieka, ale staje się jednym z nas.

Jan podkreśla, że w Chrystusie objawiła się „chwała Jednorodzonego od Ojca, pełnego łaski i prawdy”. Łaska i prawda nie są już jedynie darami Boga, lecz mają swoje osobowe centrum w Jezusie Chrystusie. Prawo dane przez Mojżesza przygotowywało lud na przyjęcie pełni objawienia, które dokonało się w Synu Bożym. W Nim człowiek otrzymuje możliwość nowego narodzenia – nie z krwi ani z woli ciała, lecz z Boga.

Ostatni werset Prologu ukazuje Jezusa jako Tego, Który objawia Ojca: „Boga nikt nigdy nie widział; Ten Jednorodzony, który jest w łonie Ojca, o Nim pouczył”. Chrystus jest ostatecznym i pełnym objawieniem Boga, kluczem do zrozumienia Jego miłości i miłosierdzia. W perspektywie pastoralnej oznacza to, że poznanie Boga nie dokonuje się przez abstrakcyjne spekulacje, lecz przez osobową relację z Jezusem Chrystusem.

Prolog św. Jana wzywa do decyzji wiary: przyjąć Słowo, Które stało się Ciałem, czy pozostać w ciemności. Każde przyjęcie Chrystusa otwiera człowieka na nowe życie, godność dziecka Bożego i udział w komunii z Bogiem. Tekst ten przypomina Kościołowi, że jego misją jest nieustanne wskazywanie na Światło, Które przyszło na świat, oraz pomaganie ludziom odkrywać, że sens ich życia znajduje się w relacji z odwiecznym Słowem, Które zamieszkało pośród nas.

Prolog pozostaje nieustannym zaproszeniem do kontemplacji tajemnicy Wcielenia – tajemnicy Boga bliskiego, Który w Chrystusie objawia pełnię prawdy o sobie i o człowieku, prowadząc go ku życiu w światłości.

Jeśli wierzymy w Syna Bożego, pozostańmy Mu wierni, pozwólmy Maryi, Jego Matce, prowadzić nas do Jezusa Chrystusa. Wtedy otrzymamy siłę na całe życie i pewnego dnia osiągniemy wieczne błogosławieństwo z Bogiem w niebie.