Chrystus – Serce wiary chrześcijańskiej

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza (Łk 23, 35 - 43):

Gdy ukrzyżowano Jezusa, lud stał i patrzył. A członkowie Sanhedrynu szydzili: «Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli jest Mesjaszem, Bożym Wybrańcem».Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, mówiąc: «Jeśli Ty jesteś Królem żydowskim, wybaw sam siebie».

Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: «To jest Król żydowski».

Jeden ze złoczyńców, których tam powieszono, urągał Mu: «Czyż Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas».

Lecz drugi, karcąc go, rzekł: «Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież – sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił».

I dodał: «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa».

Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś będziesz ze Mną w raju».

Komentarz do Ewangelii:

Jaka jest istota, sedno przesłania wiary chrześcijańskiej? Czy jest to miłość bliźniego, czy po prostu napomnienie: „Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy”? Co jest jej sednem? Dzisiejsza uroczystość, „Chrystusa Króla”, uczy nas, że pytanie należy sformułować inaczej: Kto jest sercem naszej wiary chrześcijańskiej? A odpowiedź niemal nasuwa się sama: to Jezus Chrystus, Pan i Zbawiciel, w Którego wierzymy, Który króluje i Który pewnego dnia powróci w chwale!

W uroczystość Chrystusa Króla patrzymy oczami wiary na naszego Pana i Zbawiciela, wcielonego Syna Bożego, Jezusa Chrystusa. Bóg stał się jednym z nas, ponieważ nas kocha. Syn Boży nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć. W przeciwieństwie do władców tego świata, którzy często rządzą niesprawiedliwie i nadużywają swojej władzy, nasz Pan Jezus Chrystus jest Królem pokoju, sprawiedliwości i miłości. Każdy, kto poddaje się Mu w wierze, może mieć udział w Jego chwale. Służyć Chrystusowi oznacza panować z Nim.

Łk 23,35–43 to jedna z najbardziej poruszających scen Ewangelii: Jezus ukrzyżowany pomiędzy dwoma złoczyńcami objawia swoją królewską godność w sposób całkowicie odmienny od ludzkich oczekiwań. Tłum, przywódcy i żołnierze drwią z Niego, powtarzając: „Niech siebie wybawi”. Jednak paradoks polega na tym, że Jezus nie schodzi z krzyża nie z bezsilności, lecz dlatego, że właśnie na krzyżu dokonuje zbawienia. Jego królowaniem jest przebaczenie, a Jego mocą – miłość zdolna oddać życie.

W tej scenerii pojawia się wzruszający dialog dwóch łotrów. Jeden z nich powtarza szyderstwa tłumu i traktuje Jezusa jako kogoś, kto powinien udowodnić swoją moc. Drugi natomiast, uznając własną winę i niewinność Jezusa, wypowiada niezwykle głębokie wyznanie wiary: „Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”. W chwili, gdy wszyscy widzą w Jezusie przegranego skazańca, to właśnie on rozpoznaje w Nim Króla. Ta krótka modlitwa staje się symbolem skruchy i nadziei, której Bóg nigdy nie odrzuca.

Odpowiedź Jezusa: „Dziś będziesz ze Mną w raju” streszcza istotę Ewangelii o miłosierdziu. „Dziś” oznacza natychmiastowość zbawienia, „ze Mną” – że zbawienie jest przede wszystkim relacją, a „raj” – że Bóg pragnie dla człowieka pełni życia. To przesłanie mówi, że nikt nie jest zbyt daleko od Boga, by nie mógł doświadczyć Jego przebaczenia; że nawet ostatnia chwila może stać się momentem nawrócenia.

Z duszpasterskiego punktu widzenia scena ta jest wielką pociechą dla wszystkich, którzy czują się obciążeni winą czy zagubieniem. Kościół, na wzór Jezusa, ma być miejscem nadziei, a nie osądu. Zadaniem wspólnoty jest pomagać człowiekowi odnaleźć drogę do Boga, Który zawsze odpowiada na wołanie skruszonego serca. Dobry Łotr przypomina, że miłosierdzie Boga przekracza wszystkie ludzkie kalkulacje, a krzyż Chrystusa jest bramą prowadzącą do życia – otwartą dla każdego, kto z wiarą powie: „Jezu, wspomnij na mnie”.

Ten tekst, to nie tylko opis dramatu na Golgocie, lecz również jedna z najpiękniejszych ikon miłosierdzia. Pokazuje, że królestwo Chrystusa nie jest królestwem przemocy ani politycznej potęgi, lecz królestwem miłości, przebaczenia i nowego początku. To słowo niesie w sobie ogromny ładunek nadziei i zaprasza każdego z nas, byśmy – na wzór skruszonego łotra – odwrócili wzrok od własnych grzechów i niepowodzeń i ze szczerością powiedzieli: „Jezu, wspomnij na mnie”. A wtedy usłyszymy to samo, pełne czułości i obietnicy zdanie: „Dziś będziesz ze Mną”.

Służmy sobie nawzajem w miłości; wtedy słusznie będziemy nazwani dziećmi Bożymi, którymi naprawdę jesteśmy, i pewnego dnia zostaniemy uznani za godnych dziedziców królestwa niebieskiego, by wejść do błogosławieństwa, którego nikt nie może nam odebrać. Tam czekają na nas aniołowie i święci. Niech Matka Boża, Maryja, przedstawi nas swojemu Synowi, Jezusowi Chrystusowi, Królowi Królów , Którego Królestwo nie ma końca.