Uznawane jest powszechnie, że miejscem pracy nauczyciela jest szkoła - nic mylnego… Bowiem jak udowodnili neurodydaktycy (naukowcy zajmujący się badaniem jak uczy się mózg) miejscem pracy nauczyciela jest mózg dziecka! Nie można więc nakazać mózgowi, by zapamiętał, nauczył się jeśli nie ma zaangażowania opartego o naturalne emocje dziecka, o wewnętrzny "hormon pewności siebie, zadowolenia", czy radości. Jeśli dziecko przychodzi do szkoły, w której pod presją dorosłych ma kilka godzin siedzieć w ławce i w stresie próbować nadążać za tym co nauczyciel od niego żąda, to nie tylko się nie uczy, ale też traci swój naturalny geniusz, swój talent.

Oczywiście proces uczenia jest procesem ciągłym, długofalowym i niezaprzeczalnie wymaga czasu, zarówno po stronie nauczyciela, jak i ucznia. Jednakże, aby uczeń osiągnął sukces ma prawo wiedzieć dokąd prowadzi go nauczyciel czyli ma prawo znać cel uczenia się. Ma prawo znać po co się uczy danego tematu, czego wymaga od niego nauczyciel i co powinien umieć, aby być dobrze ocenionym. Podane kryteria sukcesu do danego celu są wskazówkami tego czego ma się uczeń nauczyć. Ocenianie pomagające w uczeniu odnosi się wyłącznie do podanych kryteriów czyli nauczyciel ocenia tylko to co zostało podane w kryteriach.

Współczesna szkoła nastawiona jest na łapaniu ucznia na niewiedzy, na wskazywaniu błędów - "czego nie umie". Zaś z perspektywy oceniania kształtującego uczeń otrzymuje informacje oparte na tym co już umie. Dewizą pracy uczniów jest prawo do błędu i uczenie się na błędach. Bowiem dlaczego mamy wytykać błąd, a nie zająć się nim jako problemem, zagadnieniem do rozwiązania, weryfikacji? Błąd w ocenianiu kształtującym traktowany jest jako motywator do dyskusji, dochodzenia do wiedzy i argumentowania jej, uczy uczniów kreatywnego i twórczego myślenia. Niezwykle ważna jest umiejętność nauczyciela czekania na odpowiedź ucznia, tak by uczeń mógł ją podać. Każdy z nas jest przecież inny, inny ma styl uczenia się - stąd chwila ciszy pomaga uczniowi zebrać myśli, ułożyć w mózgu powiązania między tym co słyszał i mówił, a tym co wie.

Istotną sprawą jest również praca w parze, w grupie, uczenie się w kontekście społecznym. Zaś informacja o tym jak uczy się uczeń potrzebna jest zarówno nauczycielowi jak i uczniowi. Jasna, konstruktywna informacja na temat "co uczeń zrobił dobrze", a w przypadku braków "co i jak wymaga poprawy" pomaga wyeliminować lukę pomiędzy posiadaną przez ucznia wiedzą, a tą pożądaną. Uczeń pozbawiony tej informacji cały czas tkwi w luce i nie wie jak z niej wyjść. Brak tej informacji powoduje, że zarówno nauczyciel, uczniowie, jak i rodzice są bezradni w sytuacji nawarstwiających się z każdym rokiem trudności ucznia.

Reasumując - jeśli szkoła pozostanie taka jak była, a edukacja będzie dalej wymuszała podążanie dziecka za nią, to nauka w dalszym ciągu będzie nudnym, nikomu niepotrzebnym balastem okresu dzieciństwa i młodości.

/ML/