Mroczny urok romantyzmu i „teatr światła”. Wyjątkowe Narodowe Czytanie „Dziadów” na Scenie Letniej BCK (FOTO)

::addons{"type":"facebook-encouragement"}

Magia słowa i „teatr światła”. Biłgoraj zachwycił plenerową oprawą „Dziadów”

Poezja Adama Mickiewicza, głęboki półmrok wrześniowego wieczoru oraz porywająca oprawa multimedialna – 5 września 2026 roku na Scenie Letniej Biłgorajskiego Centrum Kultury odbyła się kolejna odsłona Narodowego Czytania. Tegoroczne wydarzenie w Biłgoraju całkowicie przełamało schematy tradycyjnych spotkań literackich. Organizatorzy wyprowadzili klasykę z czytelniczych sal wprost w przestrzeń plenerową, tworząc zjawiskowy „teatr światła”, w którym słowo, dźwięk i obraz zlały się w przejmującą całość.

Wydarzenie odbyło się pod Honorowym Patronatem pary prezydenckiej - Karola Nawrockiego i Marty Nawrockiej oraz burmistrza miasta Biłgoraja.

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"15818"}

Romantyczny obrzęd w nowoczesnej oprawie

Centralnym punktem wieczornego widowiska stała się II część „Dziadów” Adama Mickiewicza. Mroczny, ludowy obrzęd wywoływania duchów, pulsujący uniwersalną moralnością o winie, karze i przebaczeniu, zyskał wyjątkowe tło. Dzięki przemyślanej reżyserii światła, plastycznym efektom wizualnym oraz klimatycznej muzyce na żywo, zgromadzona publiczność mogła dosłownie przenieść się do cmentarnej kaplicy i poczuć mistyczną atmosferę dzieła.

Rozbudowana oprawa plastyczna udowodniła, że XIX-wieczna literatura narodowa wciąż posiada niezwykły potencjał estetyczny, a podana w otwartej, atrakcyjnej formie potrafi przyciągnąć tłumy mieszkańców w każdym wieku.

::news{"type":"see-also","item":"68426"}

Geneza Narodowego Czytania i romantycznej klasyki

Ogólnopolska akcja Narodowego Czytania stanowi jeden z najważniejszych fenomenów społeczno-kulturalnych w Polsce. Zapoczątkowana została w 2012 roku z inicjatywy Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego oraz pomysłodawczyni Agnieszki Celedy (ówczesnej dyrektor Biura Kultury i Dziedzictwa w Kancelarii Prezydenta RP). Pierwszą lekturą, czytaną w dziesiątkach miejscowości w całym kraju, był „Pan Tadeusz”. Celem inicjatywy od samego początku było wyjście z dziełami wieszczów poza ramy szkolnych klas i osadzenie ich w żywym tkance społecznej.

::news{"type":"see-also","item":"68408"}

Wybór dramatów Mickiewicza wpisuje się w ten fundament. Publikowany w latach 1823–1860 cykl „Dziadów” obejmuje luźno powiązane części:

• Część II i IV - wydane w 1823 roku (tzw. dziady wileńsko-kowieńskie), skupione na obrzędzie ludowym oraz romantycznej miłości,
• Część III - opublikowana w 1832 roku w Paryżu (tzw. dziady drezdeńskie), przesiąknięta walką narodowowyzwoleńczą, martyrologią i mesjanizmem,
• Część I - wydana pośmiertnie w 1860 roku, o charakterze nieukończonym.

Wspólnym mianownikiem całego cyklu pozostaje prastary obrzęd wspomnienia przodków, który Mickiewicz zaobserwował w okolicach Solecznik. Biłgorajskie wydarzenie po raz kolejny dowiodło, że mickiewiczowskie strofy - połączone ze światłem i dźwiękiem – wciąż inspirują, wzruszają i budują lokalną wspólnotę.