• Mam dwadzieścia osiem lat i przez długi czas myślałem, że moje życie jest „na swoim miejscu”. Dobra praca, własne mieszkanie, kalendarz wypełniony spotkaniami. Wszystko się zgadzało - poza jednym.

• Coraz częściej łapałem się na tym, że wieczorami siedzę w ciszy i zastanawiam się, kiedy ostatni raz zrobiłem coś naprawdę ważnego.

Decyzja o wolontariacie przyszła niespodziewanie. Zobaczyłem ogłoszenie w Internecie i przez kilka dni tylko je przewijałem. W końcu kliknąłem. Nie dlatego, że czułem się bohaterem. Raczej dlatego, że czułem się… pusty. Pomyślałem, że spróbuję. Najwyżej przestanę.

Zacząłem od akcji pomocy starszemu samotnemu panu – wraz z kilkoma innymi wolonatriuszami rozładowywaliśmy pelet do ogrzewania domu. Później były kolejne akcje: pomoc w organizacji wydarzeń sportowych lub charytatywnych po zwykłą pomoc sąsiedzką. W Fundacji, w której zostałem wolontariuszem, poznałem wspaniałych ludzi, pełnych empatii, pasji i pozytywnego nastawienia. Wiem, że razem możemy „przenosić góry”.

Największą niespodzianką było dla mnie to, jak bardzo zmienił się mój sposób patrzenia na świat. Przestałem gonić za kolejnym „więcej”. Zacząłem zauważać ludzi. Ich emocje. Ich potrzeby. Wolontariat nie rozwiązał wszystkich moich problemów, ale dał mi coś cenniejszego — poczucie sensu.

Dziś wiem, że nie zostałem wolontariuszem, żeby zmieniać czyjeś życie. Zostałem nim, bo to moje życie potrzebowało zmiany. I choć nadal jestem tą samą osobą, to już nigdy nie jestem taki sam jak wcześniej.

Artykuł powstał w ramach projektu "Wolontariat moją marką" sfinansowanego ze środków Narodowego Instytutu Wolności - Centrum Wspierania i Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach Korpusu Solidarności - Rządowego Programu Wspierania i Rozwoju Wolontariatu Systematycznego na lata 2018-2030.