W Biłgorajskim Centrum Kultury odbyło się muzyczne wydarzenie pn. "Tango Caffe". W programie znalazł się Astor Piazzolla czy Richard Galliano.

Wystąpili:

- En VIVO;
- Jarosław Kloc - akordeon;
- Miłosz Stelmach - akordeon;
- Adam Larwa - akordeon;
- Adrian Stelmach - akordeon;
- Rafał Różański - skrzypce;
- Marcin Martyka - klarnet;
- Gabriel Grabias - klarnet;
- Julia Rutkowski - flet;
- Emil Martyka - trąbka;
- Amelia Myszak - wiolonczela;
- Mateusz Wyroślak - instrumenty perkusyjne;
- Beniamin Gleń - instrumenty perkusyjne.

oraz goście specjalni:
- Piotr Ostrowski - akordeon;
- Jakub Kaczor - gitara.

W programie:Astor Piazzolla - mistrz tanga, kompozytor, który zrewolucjonizował muzykę swojej rodzinnej Argentyny. W latach pięćdziesiątych własnoręcznie wynalazł nuevo tango, unowocześnioną wersję namiętnych rytmów tanecznych, które narodziły się w burdelach Buenos Aires w latach osiemdziesiątych XIX wieku.

Urodzony w Argentynie, ale wychowany w Nowym Jorku, był muzykiem wykształconym klasycznie, mając jednocześnie kontakt z jazzem, który był tak ważną częścią życia miasta, atakże przesiąknięty muzyką tango swojej ojczyzny. Grając na bandoneonie, argentyńskiej formie akordeonu, rozwinął eklektyczny pogląd, grając muzykę wykraczającą poza gatunki, mającą korzenie w formach łacińskich, ale zawierającą motywy klasyczne i zabarwioną różnymi wpływami jazzowymi.

Richard Galliano - akordeonista, multiinstrumentalista i kompozytor francuski. Urodzony we Francji. Należy do grona najwybitniejszych europejskich twórców, dla których jazz, muzyka klasyczna, przeboje muzyki rozrywkowej i etnicznej stanowią jednakowe i ważne źródła. Najważniejszym źródłem jest jednak nieśmiertelne argentynskie tango.

Na przestrzeni lat Galliano współpracował z wieloma wybitnymi artystami. Przełomowym momentem w jego karierze były koncerty z Astorem Piazzollą. To właśnie genialny Argentyńczyk nauczył Galliano innego traktowania rytmu, harmonii oraz melodii. Muzyka Piazzolli, owo melodyjne, folkowo-jazzowe "nuevo tango" stało się dla Galliano ważną inspiracją. Jego "tango mussette" zaczęło łączyć jazzową improwizację Jarretta, Parkera i Coltrane'a z impresjami Ravela i Debussy'ego.