Słowa Ewangelii według św. Mateusza (Mt 5, 1 - 12a):
Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami:
«Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.
Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.
Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.
Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy mówią kłamliwie wszystko złe na was z mego powodu. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie».

Komentarz do Ewangelii:
O czym mówi Jezus w swoim przesłaniu? W jaki sposób odwołuje się do ludzi? Co chce osiągnąć dzięki głoszeniu nauki o szczęściu? Słowa Błogosławieństw z Kazania na Górze, które słyszymy w Uroczystość Wszystkich Świętych, daje nam odpowiedź: Nasz Pan Jezus Chrystus, głosząc Królestwo Boże, zwraca się do ludzi, którzy pragną szczęścia. Każdy człowiek głęboko w swoim sercu pragnie spełnienia, pokoju i radości, a nawet szczęścia i błogości.

Martyrologium Romanum („Martyrologium Rzymskie”) - jest to spis wszystkich świętych i błogosławieństw, które Kościół oficjalnie upamiętnia - zawiera obecnie 6538 wpisów. Są to osoby, które według deklaracji Kościoła osiągnęły z pewnością cel swojego życia. Mogą oglądać Boga twarzą w twarz, tworzą z Nim i wszystkimi zbawionymi zgromadzonymi w Domu Ojca komunię. Możemy ich czcić, patrzeć jak na wzór do naśladowania i wzywać ich wstawiennictwa.

Jednakże dzisiejsza uroczystość „Wszystkich Świętych” rozszerza ten krąg: bowiem nie tylko święci i błogosławieni oficjalnie uznani przez Kościół są wspominani podczas tej Uroczystości, ale tak naprawdę „wszyscy święci”, tj. wszyscy ludzie, którzy osiągnęli cel wiecznej doskonałości w Bogu, którym już pozwolono żyć w niebiańskiej chwale. Jest to niewyobrażalna rzesza z wszystkich narodów i narodów, którzy stoją teraz przed Bogiem i wielbią i wychwalają Go na wieki.

Coś, o czym zawsze powinniśmy pamiętać, gdy mówimy o „świętości”: chodzi o sferę życia, o naturę samego Boga. Tylko Bóg jest święty. Kiedy prorok Izajasz został powołany przez Boga, ujrzał serafinów przed tronem Bożym. Wołali oni wspólnie: „Święty, święty, święty jest Pan Zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały” (Iz 6, 3). W obliczu tej chwały Bożej prorok poczuł się zagubiony. Ale został oczyszczony mocą Boga, więc był w stanie znieść bliskość Jego Świętości. Jezus Chrystus, Syn Boży, jest także „Świętym Bożym”, jak Go nazywa Piotr (J 6, 63). To czyni nas pełnymi szacunku w oczekiwaniu na to, kim stajemy się, gdy zwracamy się do Boga. Bóg jest życiem w obfitości, nie ma w Nim skazy i tylko On jest całkowicie czysty i święty!

Świętość może pochodzić tylko od Boga, bardzo doskonałego - Świętego po trzykroć. Możemy jednak wyznać, że poprzez święty chrzest jesteśmy w komunii z Bogiem. Otrzymaliśmy udział w Jego Boskim Życiu – zostaliśmy uświęceni i odnowieni, abyśmy mogli żyć w przyjaźni z Bogiem. W tym sensie chrześcijanie są rzeczywiście „świętymi”, ponieważ są uświęceni kąpielą Chrztu w komunii Ducha Świętego.

Z jednej strony, gdy apostoł Paweł nazywa chrześcijan „świętymi”, pragnie wskazać im wysoką godność, jaką mają jako dzieci Boże. Z drugiej strony ta świętość pociąga za sobą wezwanie do świętego życia. Ten, który jest uświęcony przez Ducha Bożego i łaskę, będzie żył zgodnie z tym nowym stanem świętości. Chodzi przede wszystkim o urzeczywistnienie miłości Boga i bliźniego, zgodnie z błogosławieństwami wygłoszonymi przez Chrystusa Pana.

Kto by się nie cieszył, że Bóg chce doprowadzić każdego człowieka do wiecznej doskonałości w Swojej Miłości? Innymi słowy, nie jest trudno stać się świętym, ponieważ musimy tylko być otwarci na Boże miłosierdzie i starać się być Jemu wierni. Ścieżka do nieba jest stroma, a brama wąska, ale kiedy wypełni nas Boża Miłość, możemy kroczyć tym traktem z radością i pewnością siebie. Boże przykazania i błogosławieństwa prowadzą nas właściwym duktem. Bóg sam wyciąga nas z meandrów egoizmu i daje nam potrzebne środki łaski: modlitwę i słuchanie słowa Bożego, jak głosi nam Kościół, święte sakramenty i sakramentalia, abyśmy byli stale gotowi do pełnienia woli Bożej.

Nie zapomnij dziś i przez kolejne 7 dni ofiarować odpustu za zmarłych.

/ks. Sławomir Korona/