Komentarz do Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 18, 21 - 35):

Piotr podszedł do Jezusa i zapytał: «Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem razy?»

Jezus mu odrzekł: «Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy.Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał się rozliczyć ze swymi sługami. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który był mu winien dziesięć tysięcy talentów. Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan kazał sprzedać go razem z żoną, dziećmi i całym jego mieniem, aby dług w ten sposób odzyskać.

Wtedy sługa padł mu do stóp i prosił go: „Panie, okaż mi cierpliwość, a wszystko ci oddam”. Pan ulitował się nad owym sługą, uwolnił go i dług mu darował.

Lecz gdy sługa ów wyszedł, spotkał jednego ze współsług, który mu był winien sto denarów. Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc: „Oddaj, coś winien!” Jego współsługa padł przed nim i prosił go: „Okaż mi cierpliwość, a oddam tobie”. On jednak nie chciał, lecz poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda długu.

Współsłudzy jego, widząc, co się działo, bardzo się zasmucili. Poszli i opowiedzieli swemu panu wszystko, co zaszło.

Wtedy pan jego, wezwawszy go, rzekł mu: „Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?” I uniósłszy się gniewem, pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu nie odda całego długu.

Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu».

::addons{"type":"facebook-encouragement"}

Komentarz do Ewangelii:

Ewangelia z dzisiejszej niedzieli stawia w centrum jedno z najtrudniejszych wymagań chrześcijańskiego życia – przebaczenie. Piotr przychodzi do Jezusa z pytaniem: „Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?”. W pytaniu tym kryje się pragnienie ustalenia granicy: ile razy trzeba być cierpliwym wobec człowieka, który ponownie wyrządza krzywdę? Piotr proponuje siedem razy, co już samo w sobie wydaje się niezwykłą wielkodusznością. Jezus odpowiada jednak: „Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy”. Nie chodzi o ustalenie nowej liczby, ale o całkowite odrzucenie logiki liczenia. Uczeń Chrystusa nie może prowadzić rachunku przebaczeń, ponieważ sam żyje z miłosierdzia Boga.

Odpowiedź Jezusa zostaje wyjaśniona w przypowieści o Królestwie Niebieskim. Król postanawia rozliczyć się ze swoimi sługami i odkrywa, że jeden z nich jest mu winien dziesięć tysięcy talentów – sumę niewyobrażalnie wielką, której nie jest w stanie spłacić. Człowiek staje przed królem całkowicie bezradny i prosi o cierpliwość. Król jednak nie tylko odracza spłatę. „Ulituje się nad nim”, uwalnia go i daruje mu cały dług. W tym geście znajduje się centrum przypowieści: Boże miłosierdzie jest darem, którego człowiek nie może sobie wypracować ani na niego zasłużyć.

Dramat zaczyna się wtedy, gdy darowany dług nie przemienia serca sługi. Spotyka on współsługę winnego mu sto denarów i bez litości domaga się zapłaty. W ten sposób Jezus pokazuje, że można otrzymać przebaczenie, a jednocześnie nie pozwolić, by przemieniło ono własne serce.

Dlatego król pyta: „Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?”. To najważniejsze pytanie przypowieści. Przebaczenie bliźniemu nie jest dodatkiem do chrześcijańskiego życia, lecz odpowiedzią na miłosierdzie, którego sami doświadczamy.

Przebaczenie nie oznacza nazywania zła dobrem, zapominania o krzywdzie ani rezygnacji ze sprawiedliwości. Oznacza rezygnację z nienawiści i pragnienia zemsty oraz powierzenie Bogu tego, czego sami nie potrafimy naprawić. Można pamiętać o zranieniu, a jednocześnie nie życzyć zła temu, kto nas skrzywdził.

Jezus mówi o przebaczeniu „z serca”. Nie chodzi więc jedynie o zewnętrzny gest czy słowa wypowiedziane bez wewnętrznej zgody. Chrześcijańskie przebaczenie powinno stopniowo przemieniać wnętrze człowieka. Czasami potrzeba czasu, modlitwy i kolejnych decyzji, zanim rana zacznie się goić. Można jednak rozpocząć od prostego aktu wiary: „Panie, nie potrafię jeszcze przebaczyć, ale chcę przebaczyć; oddaję Ci tę krzywdę i proszę, abyś uzdrowił moje serce”.

Przypowieść prowadzi nas zatem do najważniejszej prawdy: przebaczamy, ponieważ sami zostaliśmy obdarowani przebaczeniem. Każdy z nas potrzebuje Bożego miłosierdzia. Dlatego modląc się słowami „odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”, prosimy nie tylko o Boże przebaczenie, ale także zobowiązujemy się, aby Jego miłosierdzie przechodziło przez nasze życie do innych.

Dzisiejsza Ewangelia zachęca, abyśmy spojrzeli w swoje serce i zapytali: czy jest w nim jeszcze ktoś, komu nie potrafię przebaczyć? Czy prowadzę rachunek cudzych win? Czy pamiętam o tym, ile sam otrzymałem od Boga? Przebaczenie może nie zmienić przeszłości, ale może zmienić człowieka, który tę przeszłość nosi w swoim sercu. Bóg darował nam ogromny dług – dlatego uczmy się darować długi naszym braciom.

Foto: www.magnific.com