Rekolekcje w drodze i tradycja od lat 80. Około 200 pielgrzymów zmierza z Biłgoraja do Sanktuarium w Janowie Lubelskim (FOTO)

 ::addons{"type":"facebook-encouragement"}

7 września 2026 roku, w tradycyjnym przededniu święta Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – znanego w polskiej tradycji ludowej jako święto Matki Bożej Siewnej – z Biłgoraja wyruszyła coroczna piesza pielgrzymka do Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej Łaskawej w Janowie Lubelskim. Po uroczystym błogosławieństwie w kościele pw. Trójcy Świętej i Wniebowzięcia NMP na pątniczy szlak wyszło około 200 osób. W ciągu dnia grupa będzie rosła, ponieważ na trasie dołączą do niej mieszkańcy m.in. Gromady, Majdanu Gromadzkiego, Korytkowa, Frampola, Radzięcina czy Goraja oraz Dzwoli.

Tradycja z korzeniami w latach 80.

Historia biłgorajskiego pielgrzymowania do Janowa Lubelskiego sięga lat 80. XX wieku. Pierwszą iskry dał ks. Edmund Markiewicz, kiedy przeszedł z parafii w Biłgoraju na urząd proboszcza w Janowie Lubelskim. Wielkim orędownikiem i gorliwym organizatorem tego modlitewnego trudu przez lata pozostawał również śp. ks. Bogusław Wojtasiuk.

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"15833"}

O duchowym, nie sprowadzającym się jedynie do wysiłku fizycznego wymiarze pątnictwa przypomina obecny opiekun grupy:

„Każda pielgrzymka jest okazją, żeby odnowić swojego ducha, żeby pomodlić się wspólnie, żeby spotkać się z innymi pielgrzymami i ludźmi po drodze, umacniając ducha wspólnoty chrześcijańskiej. No i to wszystko jest takimi rekolekcjami w drodze, bo prowadzi nas Pan Bóg, idziemy za Jego Słowem, idziemy do Jego Matki. Ważne też, żeby to nie była taka zwykła wycieczka, żeby się przejść, tylko żeby to była pielgrzymka, żeby to były intencje, żeby to była modlitwa. Wszyscy niesiemy ze sobą jakieś swoje osobiste intencje, wszyscy niesiemy to, o co prosili nas inni, żeby się modlić. Ale przede wszystkim chodzi o spotkanie, żeby doświadczyć obecności Pana Jezusa i Jego Matki, zaczerpnąć z tej obecności te wszystkie łaski, których Oni chcą nam udzielić, żeby potem po pielgrzymce się tą łaską podzielić” – podkreśla ks. Radosław Łukasiewicz, wikariusz parafii Trójcy Świętej i Wniebowzięcia NMP w Biłgoraju.

Cudowne objawienia i dziedzictwo Janowskiego Sanktuarium

Pielgrzymi zmierzają do miejsca o niezwykłym bogactwie historycznym i duchowym. Historia janowskiego sanktuarium wiąże się z objawieniami maryjnymi z 1645 roku.

• 2 listopada 1645 rok: Mieszkańcowi Rudy, Wojciechowi Boskiemu, ukazała się Matka Boża z dwiema świecami w otoczeniu aniołów, wypowiadając słowa: „Ta jest wola Boża, aby się chwała Jego na tym miejscu i pamiątkę Moja odprawiała”.
• 8 grudnia 1645 r. oraz 1646 rok: Kolejne widzenia Wojciecha Boskiego oraz relacje dwóch rybaków łowiących w pobliskim stawie, którzy pod przysięgą zeznali o procesji aniołów.
• Kult i budowa świątyni: W 1647 r. powstała pierwsza drewniana kaplica Niepokalanego Poczęcia NMP. Wkrótce Zamoyscy umieścili w niej łaskami słynący obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem (uznany oficjalnie za cudowny w 1762 r.).
• Ufundowanie klasztoru: W 1659 r. Jan Sobiepan Zamoyski ufundował kościół i klasztor dla zakonu dominikanów (podpisanie aktu erekcyjnego przez biskupa Andrzeja Trzebickiego odbyło się 30 lipca 1659 r.).
• Okres kasaty: Dominikanie posługiwali w Janowie w latach 1660–1864, kiedy to za wspieranie powstańców styczniowych zostali zmuszeni przez władze carskie do opuszczenia klasztoru. W 1867 r. opiekę nad sanktuarium przejęli księża diecezjalni.

Pątnicy z Biłgoraja oraz sąsiednich miejscowości dotrą do janowskiej kolegiaty późnym popołudniem, by u stóp Matki Bożej Różańcowej Łaskawej złożyć swoje intencje i dziękczynienia.