Wiara, która nie ustaje - komentarz do Ewangelii od ks. Sławomira Korony

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 15, 21 - 28):

Jezus podążył w okolice Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych stron, wołała: «Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko nękana przez złego ducha». Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem.

Na to podeszli Jego uczniowie i prosili Go: «Odpraw ją, bo krzyczy za nami».Lecz On odpowiedział: «Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela».A ona przyszła, padła Mu do nóg i prosiła: «Panie, dopomóż mi».

On jednak odparł: «Niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom».A ona odrzekła: «Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów».

Wtedy Jezus jej odpowiedział: «O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak pragniesz!» Od tej chwili jej córka była zdrowa.

::addons{"type":"facebook-encouragement"}

Komentarz do Ewangelii:

Ewangelia o spotkaniu Jezusa z kobietą kananejską jest jedną z tych scen, które na pierwszy rzut oka mogą nas zaskakiwać. Kananejka prosi Jezusa o pomoc dla swojej córki, a On początkowo milczy. Kiedy ponawia prośbę, słyszy słowa, które wydają się bardzo surowe. A jednak kobieta nie rezygnuje. Jej odpowiedź pokazuje niezwykłą pokorę, wytrwałość i wiarę.

Kananejka nie należy do narodu izraelskiego. Jest poganką, a mimo to przychodzi do Jezusa i zwraca się do Niego jako do „Syna Dawida”. To ważny szczegół. Ona rozpoznaje w Jezusie Tego, który może jej pomóc. Jej wiara rodzi się więc nie z przynależności do narodu wybranego, ale z zaufania Jezusowi.

Najbardziej zaskakujące jest jednak milczenie Jezusa: „Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem”. Czasami również w naszym życiu modlitwa wydaje się pozostawać bez odpowiedzi. Prosimy, wołamy, czekamy, a Bóg milczy. Ta Ewangelia pokazuje, że Boże milczenie nie musi oznaczać Bożej nieobecności. Czasami jest ono próbą naszej wiary i zaproszeniem do jeszcze głębszego zaufania.

Kobieta jednak nie odchodzi. Nadal prosi: „Panie, dopomóż mi!” Jej modlitwa staje się coraz prostsza. Nie przedstawia Jezusowi argumentów, nie domaga się swoich praw. Po prostu woła o pomoc.

Kiedy słyszy trudną odpowiedź Jezusa, nie obraża się. Nie odchodzi rozczarowana. Przyjmuje swoje miejsce i odpowiada z pokorą: „Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają ze stołu ich panów”. W tej odpowiedzi objawia się wielkość jej wiary. Kobieta nie żąda cudu. Ufa, że dla Jezusa wystarczy nawet „okruch” Jego łaski.

I wtedy Jezus wypowiada słowa, które są centrum całej sceny: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak pragniesz!”

Ta Ewangelia pokazuje nam, że wiara nie zawsze oznacza natychmiastową odpowiedź Boga. Czasami wiara oznacza pozostać przy Bogu również wtedy, gdy Go nie rozumiemy. Modlić się dalej, kiedy nie widzimy rozwiązania. Nie rezygnować, kiedy przychodzi zniechęcenie.

Kananejka uczy nas również, że prawdziwa modlitwa nie jest próbą przekonania Boga do naszych planów. Jest przede wszystkim zawierzeniem. Możemy powiedzieć Bogu: „Panie, nie wiem, dlaczego tak się dzieje, ale nadal wierzę, że Ty jesteś moją nadzieją”.

Warto zauważyć jeszcze jeden szczegół: kobieta prosi nie za siebie, ale o zdrowie dla swojej córki. Jej wiara staje się więc modlitwą za drugiego człowieka. To także ważna wskazówka dla nas. Być może ktoś z naszych bliskich potrzebuje dzisiaj naszej modlitwy, choć sam nie potrafi albo nie chce zwrócić się do Boga.

Dzisiejsza Ewangelia zachęca więc, abyśmy nie rezygnowali z modlitwy. Może przychodzimy do Jezusa z jakąś sprawą od wielu miesięcy czy lat. Może wydaje nam się, że Bóg milczy. Kananejka przypomina nam: nie odchodź. Wołaj dalej. Ufaj dalej. Zawierzaj dalej.

Bo Jezus może dopuścić próbę naszej wiary, ale nie opuszcza człowieka, który z pokorą i ufnością zwraca się do Niego.

Prośmy więc dzisiaj o taką wiarę jak wiara kananejskiej kobiety - pokorną, wytrwałą i niezrażającą się milczeniem Boga. O wiarę, która potrafi powiedzieć nawet w najtrudniejszym momencie: „Panie, dopomóż mi!”.