W SOS Wiosce Dziecięcej w Biłgoraju nadszedł czas wzruszeń i podziękowań. Po blisko trzech dekadach służby, swoją misję kończy Jadwiga Król – Mama SOS, która dla szesnaściorga dzieci stała się bezpieczną przystanią, przewodnikiem i najbliższą osobą na świecie.

Od tablicy do domowego ogniska

Historia pani Jadwigi w Wiosce SOS zaczęła się w 1999 roku. Zanim jednak trafiła do Biłgoraja, przez 15 lat pracowała jako nauczycielka. Choć kochała pracę z młodzieżą, czuła, że chce dać z siebie coś więcej - stworzyć prawdziwy, kochający dom tym, którzy zostali go pozbawieni.

::addons{"type":"facebook-encouragement"}

Zanim pod jej skrzydła trafiły pierwsze dzieci, przeszła intensywne przygotowania. Przez pół roku czerpała wiedzę od doświadczonych Rodzin SOS, współpracowała z psychologami i kadrą specjalistów. Dopiero z takim zapleczem teoretycznym i ogromem empatii otworzyła drzwi swojego domu dla pierwszych podopiecznych.

Trudne powroty i wspólne sukcesy

Przez 27 lat dom pani Jadwigi tętnił życiem. Były w nim wspólne wigilie, radosne wakacje i duma z pierwszych szkolnych sukcesów. Jednak bycie Mamą SOS to nie tylko sielanka. To także codzienna, cierpliwa praca z „trudnymi emocjami” - lękiem, brakiem zaufania i bolesnym bagażem doświadczeń, jakie dzieci przynosiły ze sobą.

::news{"type":"see-also","item":"43629"}

Dzięki jej wytrwałości, szesnaścioro dzieci odzyskało wiarę w dorosłych i poczucie bezpieczeństwa. Dziś podopieczni Pani Jadwigi są już dorosłymi ludźmi, którzy budują własne życie, niosąc w sercach wartości wyniesione z biłgorajskiej Wioski.

Nowy rozdział w Gliwicach

Dziś, gdy jej dzieci wyfrunęły już z gniazda, Jadwiga Król planuje powrót do rodzinnych Gliwic. Czeka tam na nią czas na realizację nowych pasji, na które przez lata brakowało chwil w wypełnionym obowiązkami grafiku Mamy SOS.

Choć fizycznie opuszcza Biłgoraj, ślady jej obecności w życiu wychowanków pozostaną na zawsze.

„Wystarczy kochać to, co się robi” – apel do przyszłych rodziców

Odejście tak doświadczonej mamy budzi nie tylko podziw, ale i refleksję. SOS Wioski Dziecięce od lat borykają się z brakiem kandydatów na rodziców zastępczych. Pani Jadwiga, żegnając się z Wioską, zostawia cenną radę dla tych, którzy wahają się przed podjęciem tej drogi:

- Zajrzyjcie w swoje serce i odpowiedzcie sobie na pytanie: czy jestem gotowa dzielić codzienne życie z dziećmi, które dziś są mi obce, ale z czasem staną się moją rodziną? Budowanie wspólnego domu zmienia życie dzieci na lepsze, ale zmienia też nasze własne. To nie jest poświęcenie – wystarczy kochać to, co się robi. Wtedy nie czuje się, że to praca. A na początek najbardziej przydaje się cierpliwość.

Historia Jadwigi Król to dowód na to, że jeden człowiek może zmienić świat – przynajmniej ten świat, który mieści się w granicach jednego, kochającego domu.

Foto: SOS Wioski Dziecięce