430 lat to szmat czasu; to historia kilkunastu pokoleń ludzkich, ich trosk i smutków, radości i nadziei; to złote zgłoski dni świetności i mroki niepamięci czasów trudnych i bolesnych; to wytarty bruk biłgorajskich ulic przez setki tysięcy stóp; to wyklęczane posadzki i ławki miejscowych kościołów; niezliczone sprawy załatwione w tutejszych urzędach; to żywa tradycja ludzka, dziejąca się nieprzerwanie przynajmniej od 1578 roku – czyli od czasu historycznej lokalizacji grodu. To historia naszych rodzin, naszych dziadków, rodziców, braci i sióstr, naszych dzieci, wnuków… to coś, co nas ukształtowało, coś, co spowodowało, że jesteśmy tacy a nie inni, niezależnie od tego czy pracujemy na Wyspach, żyjemy w Stanach, czy u zachodnich sąsiadów, czy też ostaliśmy się w rodzinnym mieście. Codziennie na naszych oczach dzieje się historia, która co jakiś czas uroczyście wybucha takimi datami jak dzisiaj: 430-lecie miasta! Ale czy to nas jeszcze obchodzi? Obchody 430 lecia Biłgoraja rozpoczęły się Mszą Świętą w intencji mieszkańców Biłgoraja w Kościele WNMP, którą odprawił  Ks. proboszcz dr Józef Flis.

Drzwi przed gośćmi otwierają przebrani w tradycyjne stroje młodzieńcy, dziewczyny w lokalnych strojach częstują na wejście chlebem… dalej goście obdarowywani są drobnymi pamiątkami. Tylko prócz zaproszonych notabli, m.in. z ministerstw z Warszawy, z zarządu województwa, powiatu, przedstawicieli państwowych i samorządowych instytucji nie ma zwykłych ludzi, mieszkańców Biłgoraja, którzy tworzą lokalna społeczność.

Gdzieś w tym splendorze obchodów zabrakło zainteresowania miejscowych. Siedząc w fotelu i rozglądając się na boki, ma człowiek wrażenie, że wszystkie te uroczystości dzieją się jakby ponad głowami zwykłych mieszkańców. Zastanawiające…

Przed Biłgorajskim Centrum Kultury pytanie do pani, która przechodziła chodnikiem: czy wie pani, co teraz dzieję się na sali BCK? Chwila kłopotliwego milczenia i pada odpowiedz,: nie będę zgadywać, nie wiem. A tak naprawdę uroczyste obchody okrągłej rocznicy lokalizacji Biłgoraja to nic innego jak święto jego mieszkańców, to my przecież tworzymy to miasto, nadajemy mu swoisty oryginalny klimat, to dzięki nam ono żyje i się rozwija. Dziwne wrażenie jakiegoś wyobcowania towarzyszy chyba od początku świętowania rocznicy lokalizacji. Na festynie ludzie zapytani, z jakiej okazji dzisiaj zabawa, nie umieli wprost odpowiedzieć, błądząc gdzieś pomiędzy dożynkami, a festynem rodzinnym, odbijając się od Dni Biłgoraj po pożegnanie lata…

Nie pomogło nagłośnienie święta poprzez plakaty między innymi. Ktoś może powiedzieć, że pora nieodpowiednia i ludzie w pracy, ktoś inny, że to sprawa i zabawa władz – ciężko się jednak z tym zgodzić. Rozgłosu – ale tylko medialnego – całości obchodów 430-lecia Biłgoraja nadało wręczenie tytułu Honorowy Obywatel posłowi Januszowi Palikotowi, to w dużej mierze jego osoba ściągnęła do miasta media – których przedstawiciele mówili to nam wprost: macie Palikowa, może dzisiaj coś powie… nie powiedział, odebrał tytuł i zaraz wyszedł, zmierzając do wyjścia wspomniał coś o tym, że jego celem jest modernizacja drogi nr 835.

Zdaje się także, że mieszkańców Biłgoraja nie ściągnęły swymautorytetem także inne osoby zasłużone, odbierające tytuły, nie wartymuwagi zdaje się być dla biłgorajan poświęcenie nowego sztandaru miastai insygni władzy.

Wypada mieć tylko nadzieje, że frekwencja dopisze przynajmniej na imprezach plenerowych organizowanych z okazji rocznicy 430-lecia, coś w końcu z tak znaczącej daty musi zostać w świadomości mieszkańców. Za dwadzieścia lat będzie 450 rocznica podpisania przez Stefana Batorego aktu lokacyjnego naszego miasta, przed władzami i nowym pokoleniem wyzwanie, jak zachęcić mieszkańców do utożsamienia się ze swym miastem. Zadanie trudne ale wykonalne – w końcu patriotyzm lokalny jest rzeczą niezmiernie ważną.


redakcja bilgoraj.com.pl