Słowa Ewangelii według świętego Marka (Mk 14, 12 - 16. 22 - 26):
W pierwszy dzień Przaśników, kiedy ofiarowano Paschę, zapytali Jezusa Jego uczniowie: «Gdzie chcesz, abyśmy poszli poczynić przygotowania, żebyś mógł spożyć Paschę?».
I posłał dwóch spośród swoich uczniów z tym poleceniem: «Idźcie do miasta, a spotka się z wami człowiek niosący dzban wody. Idźcie za nim i tam, gdzie wejdzie, powiedzcie gospodarzowi: „Nauczyciel pyta: Gdzie jest dla Mnie izba, w której mógłbym spożyć Paschę z moimi uczniami?”. On wskaże wam na górze salę dużą, usłaną i gotową. Tam przygotujcie dla nas». Uczniowie wybrali się i przyszli do miasta, gdzie znaleźli, tak jak im powiedział, i przygotowali Paschę.
A gdy jedli, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dał im, mówiąc: «Bierzcie, to jest Ciało moje». Potem wziął kielich i, odmówiwszy dziękczynienie, dał im, i pili z niego wszyscy. I rzekł do nich: «To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana. Zaprawdę, powiadam wam: Odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić go będę nowy w królestwie Bożym».
Po odśpiewaniu hymnu wyszli w stronę Góry Oliwnej.

Komentarz do Ewangelii:
Kiedy dzisiaj nasz Pan Jezus Chrystus jest niesiony ulicami naszych miast i wsi w monstrancji pod postacią Chleba, jest to wyznanie naszej wiary w niewidzialną, ale realną obecność Zbawiciela wśród nas. Z czcią i miłością świadczymy o naszej wspólnej wierze w Najświętszy Sakrament Ołtarza, Który Jezus ustanowił podczas Wieczerzy, którą spożył z uczniami wieczorem przed swoją męką i śmiercią.

Aby mocno wierzyć, że po słowach konsekracji wypowiadanymi nad chlebem i winem cały Chrystus jest rzeczywiście obecny – jako Bóg i Człowiek, z Ciałem i Duszą, z Ciałem i Krwią – potrzeba wiary i wielkiej pokory. Kryje się tutaj także zaufanie do Boga, który w swojej Wszechmocy nie chce prowadzić na manowce.

Sam Jezus udowodnił w swoim życiu, że ma władzę zarówno nad materią, jak i nad swoim ciałem. Na weselu w Kanie zamienił wodę w wino, dokonał cudu rozmnażania chleba, kroczył po jeziorze i wreszcie trzeciego dnia zmartwychwstał. Czy nie wystarczy nam przyjąć z ochotnym sercem Jego słowo, które mówi do nas w Ewangelii? Powiedział podczas Ostatniej Wieczerzy: „«Bierzcie, to jest Ciało moje» «To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana»”. Miał to na myśli całkiem dosłownie. A podczas mowy Eucharystycznej w Kafarnaum Pan głosił: „«To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana. Zaprawdę, powiadam wam: Odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić go będę nowy w królestwie Bożym»”. Czyż możemy wątpić w prawdziwość tych słów?

Warunkiem adoracji Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie Ołtarza jest zatem wiara w słowa Jezusa. Wierzymy, że Jego Ciało jest prawdziwym pokarmem, a Jego Krew jest prawdziwym napojem. To właśnie zostawił nam Syn Boży jako świadectwo swojej miłości. Chciał pozostać z nami nawet po swoim zmartwychwstaniu i wstąpieniu do nieba, oddając się nam pod postaciami chleba i wina, które po słowach przeistoczenia podczas Mszy Świętej nie są już tylko chlebem i winem, ale stały się Ciałem i Krwią Chrystusa.

To sam Jezus Chrystus wciąż na nowo dokonuje tego cudu swojej miłości i wszechmocy: ponieważ kiedy kapłan uobecnia we Mszy świętej ofiarę Chrystusa na krzyżu i głosi Jego zmartwychwstanie, działa w osobie Jezusa Chrystusa. On jest prawdziwym Arcykapłanem Nowego Przymierza, w imieniu którego wyświęceni kapłani Kościoła mogą działać podczas sprawowania Najświętszej Eucharystii.
Święta Eucharystia jest tajemnicą wiary. Tylko prawdziwa wiara katolicka może zobaczyć więcej niż kawałek chleba. Oczami serca widzimy Jezusa, zmartwychwstałego i uwielbionego Pana.
Tak, to wspaniały pokarm, który Bóg daje nam w świętym Sakramencie Ołtarza. Powinien On wzmacniać nas w naszej pielgrzymce w czasie do domu Ojca Niebieskiego. Modlimy się bowiem dzisiaj także:
„Dusz Pasterzu! Prawy Chlebie!
Dobry Jezu, prosim Ciebie:
Ty nas karm i broń w potrzebie,
Ty nam dobra okaż w niebie,
Kędy jest żyjących raj!”
Umocnieni tym niebiańskim Pokarmem, w Którym przyjmujemy Jezusa Chrystusa, Syna Dziewicy Maryi, zbliżamy się do życia wiecznego i wołamy:
„Ty, który wszystko wiesz i prowadzisz,
nakarm nas w dolinie śmierci,
pozwól nam zamieszkać przy Twoim stole,
podziel się z nami swoją chwałą.
Twoi błogosławieni uczynią nas równymi!”.

/ks. Sławomir Korona/

Słowa Ewangelii według świętego Marka (Mk 14, 12 - 16. 22 - 26):
W pierwszy dzień Przaśników, kiedy ofiarowano Paschę, zapytali Jezusa Jego uczniowie: «Gdzie chcesz, abyśmy poszli poczynić przygotowania, żebyś mógł spożyć Paschę?».
I posłał dwóch spośród swoich uczniów z tym poleceniem: «Idźcie do miasta, a spotka się z wami człowiek niosący dzban wody. Idźcie za nim i tam, gdzie wejdzie, powiedzcie gospodarzowi: „Nauczyciel pyta: Gdzie jest dla Mnie izba, w której mógłbym spożyć Paschę z moimi uczniami?”. On wskaże wam na górze salę dużą, usłaną i gotową. Tam przygotujcie dla nas». Uczniowie wybrali się i przyszli do miasta, gdzie znaleźli, tak jak im powiedział, i przygotowali Paschę.
A gdy jedli, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dał im, mówiąc: «Bierzcie, to jest Ciało moje». Potem wziął kielich i, odmówiwszy dziękczynienie, dał im, i pili z niego wszyscy. I rzekł do nich: «To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana. Zaprawdę, powiadam wam: Odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić go będę nowy w królestwie Bożym».
Po odśpiewaniu hymnu wyszli w stronę Góry Oliwnej.

Komentarz do Ewangelii:
Kiedy dzisiaj nasz Pan Jezus Chrystus jest niesiony ulicami naszych miast i wsi w monstrancji pod postacią Chleba, jest to wyznanie naszej wiary w niewidzialną, ale realną obecność Zbawiciela wśród nas. Z czcią i miłością świadczymy o naszej wspólnej wierze w Najświętszy Sakrament Ołtarza, Który Jezus ustanowił podczas Wieczerzy, którą spożył z uczniami wieczorem przed swoją męką i śmiercią.

Aby mocno wierzyć, że po słowach konsekracji wypowiadanymi nad chlebem i winem cały Chrystus jest rzeczywiście obecny – jako Bóg i Człowiek, z Ciałem i Duszą, z Ciałem i Krwią – potrzeba wiary i wielkiej pokory. Kryje się tutaj także zaufanie do Boga, który w swojej Wszechmocy nie chce prowadzić na manowce.

Sam Jezus udowodnił w swoim życiu, że ma władzę zarówno nad materią, jak i nad swoim ciałem. Na weselu w Kanie zamienił wodę w wino, dokonał cudu rozmnażania chleba, kroczył po jeziorze i wreszcie trzeciego dnia zmartwychwstał. Czy nie wystarczy nam przyjąć z ochotnym sercem Jego słowo, które mówi do nas w Ewangelii? Powiedział podczas Ostatniej Wieczerzy: „«Bierzcie, to jest Ciało moje» «To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana»”. Miał to na myśli całkiem dosłownie. A podczas mowy Eucharystycznej w Kafarnaum Pan głosił: „«To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana. Zaprawdę, powiadam wam: Odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić go będę nowy w królestwie Bożym»”. Czyż możemy wątpić w prawdziwość tych słów?

Warunkiem adoracji Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie Ołtarza jest zatem wiara w słowa Jezusa. Wierzymy, że Jego Ciało jest prawdziwym pokarmem, a Jego Krew jest prawdziwym napojem. To właśnie zostawił nam Syn Boży jako świadectwo swojej miłości. Chciał pozostać z nami nawet po swoim zmartwychwstaniu i wstąpieniu do nieba, oddając się nam pod postaciami chleba i wina, które po słowach przeistoczenia podczas Mszy Świętej nie są już tylko chlebem i winem, ale stały się Ciałem i Krwią Chrystusa.

To sam Jezus Chrystus wciąż na nowo dokonuje tego cudu swojej miłości i wszechmocy: ponieważ kiedy kapłan uobecnia we Mszy świętej ofiarę Chrystusa na krzyżu i głosi Jego zmartwychwstanie, działa w osobie Jezusa Chrystusa. On jest prawdziwym Arcykapłanem Nowego Przymierza, w imieniu którego wyświęceni kapłani Kościoła mogą działać podczas sprawowania Najświętszej Eucharystii.
Święta Eucharystia jest tajemnicą wiary. Tylko prawdziwa wiara katolicka może zobaczyć więcej niż kawałek chleba. Oczami serca widzimy Jezusa, zmartwychwstałego i uwielbionego Pana.
Tak, to wspaniały pokarm, który Bóg daje nam w świętym Sakramencie Ołtarza. Powinien On wzmacniać nas w naszej pielgrzymce w czasie do domu Ojca Niebieskiego. Modlimy się bowiem dzisiaj także:
„Dusz Pasterzu! Prawy Chlebie!
Dobry Jezu, prosim Ciebie:
Ty nas karm i broń w potrzebie,
Ty nam dobra okaż w niebie,
Kędy jest żyjących raj!”
Umocnieni tym niebiańskim Pokarmem, w Którym przyjmujemy Jezusa Chrystusa, Syna Dziewicy Maryi, zbliżamy się do życia wiecznego i wołamy:
„Ty, który wszystko wiesz i prowadzisz,
nakarm nas w dolinie śmierci,
pozwól nam zamieszkać przy Twoim stole,
podziel się z nami swoją chwałą.
Twoi błogosławieni uczynią nas równymi!”.

/ks. Sławomir Korona/