-Święcenie pokarmów w Kościele jest starym zwyczajem. Przypomina on prawdę, wyrażoną przez św. Pawła Apostoła: Czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie. Także spożywanie posiłku jest czynnością święta, dlatego modlimy się przed i po jedzeniu, a na największe święto Zmartwychwstania Pańskiego święcimy także pokarmy. Po zakończonym poście i spotkaniu Zmartwychwstałego Chrystusa we mszy świętej wielkanocnej, powrócimy do swych domów z radością i zasiądziemy do wspólnego posiłku, będącego wyrazem jedności i życzliwości - podkreśla ks. Krzysztof Górniak.

W Polsce zwyczaj święcenia pokarmów jest głęboko zakorzeniony w pobożności katolików. O wysokim szacunku dla poświęconego pokarmu wielkanocnego na terenie naszej Ojczyzny świadczy przyznanie mu w pobożności ludowej wartości „ósmego sakramentu”. -Warto tu podkreślić także odniesienie do pamiątki spotkań Chrystusa ze swymi uczniami. Należy tu wymienić Ostatnią Wieczerzę", mamy opis, że Jezus Towarzyszył uczniom idącym do Emaus i łamał dla nich chleb i wówczas go poznali, a po swym Zmartwychwstaniu przygotowuje dla nich posiłek nad Jeziorem galilejskim. Mamy także opis przyjścia Chrystusa Zmartwychwstałego do Wieczernika. Jezus wybrał więc posiłki jako miejsce umacniania wspólnoty uczniów. My chcemy również tę wspólnotę z Jezusem celebrować, wyrazem tego jest wielkanocne śniadanie, złożone z darów, które błogosławiliśmy w Wielką Sobotę - dodaje ks. Sebastian Koper.

Udając się do świątyń, kaplic czy pod przydrożne krzyże by poświęcić pokarmy, wierni przynoszą także świąteczne dary dla potrzebujących, te są zbierane i jeszcze w Wielką Sobotę rozdawane, tak by każdy mógł świętować godnie.

/bilgoraj.com.pl/